พ่อของเขาเอาไว้ “ท่านพ่อ ท่านใจเย็นๆหน่อย!”“เจ้า…” เยี่ยนชิงอยากจะสะบัดลูกชายออกเจ้าก้อนน้อยบางคนยื่นมืออ้วนป้อมออกมาร้อง “อ้ะเน้ะเนะ” ขึ้นนี่ยังไม่นับ…“…อ้า ตา!” เพื่อท่านพ่อเยี่ยนเสี่ยวเป่าพยายามสุดชีวิตเรียก‘ตา’ ออกมาได้คำหนึ่ง นี่ทำให้เยี่ยนอวี๋เหลือบมองอย่างประเมินไปทางพ่อของเจ้าก้อนน้อยหลายครั้ง
เยี่ยนอวี๋สงสัยอย่างมากว่าต้าซือมิ่งผู้นี้แอบสอนเจ้าก้อนน้อยพูดคำว่า ‘ท่านตา’ กระทั่งสอนให้เรียกบ่อยกว่าคำว่า ‘ท่านแม่’ เสียอีกไม่เช่นนั้นเหตุใดจึงเรียกได้คล่องปากขนาดนี้เล่าต้าซือมิ่งที่ถูกใส่ร้ายทำได้เพียงแบกรับความผิดนี้เอาไว้ เพราะถึงอย่างไรเจ้าก้อนน้อยก็พยายามเพื่อเขามากถึงขนาดนี้ ถึงขั้นเรียนรู้ด้วยตัวเองจนสามารถเรียกตาออกมาได้ดีมากจริงๆ ไม่เสียแรงที่เป็นลูกของเขาดังนั้น…“!!!”เยี่ยนชิงที่เดิมในหัวเต็มไปด้วยเครื่องหมายตกใจและเครื่องหมายคำถาม ตอนนี้เหลือเพียงเครื่องหมายตกใจเพียงอย่างเดียวแล้ว เขามองเจ้าก้อนน้อยอย่างเหลือเชื่อราวกับไม่กล้าจะเชื่อว่าจะได้ยินคำว่า‘ตา‘ นั้นแต่ว่า…“ตา! ตา!”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ออกเสียงชัดเจนโบกมือเล็กอ้วนไปทางท่านตาของเขา หวังว่าหลังจากที่ท่านตามาอุ้มเด็กน่ารักอย่างเขาแล้วจะทำดีต่อท่านพ่อคนงามมากหน่อย
“นี่คือ…” เยี่ยนชิงที่จู่ๆ ได้รับความโปรดปรานเบิกตากว้างมองลูกสาวสุดที่รักอย่างไม่อยากจะเชื่อ “เสี่ยว เสี่ยวเป่าพูดได้แล้วเหรอเรียก เรียกท่านตาได้แล้วด้วย”
