มารถในการคิดวิเคราะห์ของตนกลับมาได้โดยสิ้นเชิงเมื่อได้เผชิญเข้ากับใบหน้า ‘พิมพ์เดียวกัน‘ ของหนึ่งผู้ใหญ่หนึ่งเด็กตรงหน้ากลับเป็นเยี่ยนหงชวนขิงแก่ผู้นี้ที่ได้สติกลับมาก่อนใคร “นี่คือ…”ดูจากรูปโฉมแล้ว เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ที่ออกไปรอบหนึ่งพาบิดาแท้ๆ ของลูกนางกลับมาด้วยหรือ“แค่ก!” เยี่ยนจื่อเสาที่รู้สึกว่าตนต้องเอ่ยอะไรเสียหน่อยก้าวออกมาตอนนี้เอง “ท่านพ่อ ท่านปู่ทวด นี่คือบิดาแท้ๆ ของเสี่ยวเป่าต้าซือมิ่งจากตำหนักซือมิ่งแห่งราชสำนัก”“หา?”บรรดาประมุขแห่งสำนักชางอู๋ล้วนตะลึงไปหมด! แม้พวกเขาจะยังคงตะลึงอยู่ตลอด แต่ตอนนี้ชวนอึ้งยิ่งกว่าหลายส่วนกำลังพยายามเอาคำพูดที่ได้ยินนั้นมาประมวลผลทีละคำ“ไม่ใช่…”ขิงแก่เยี่ยนหงชวนสูดลมหายใจเข้าลึกทีหนึ่ง เอ่ยถามเหลนชายว่า “กับฮ่องเต้…องค์นั้นน่ะรึ”
“…ขอรับ” เยี่ยนจื่อเสาตอบ ถึงแม้ว่าจะเป็นการดับฝันแต่ก็เป็นความจริงเยี่ยนหงชวนสูดลมหายใจเข้าลึกอีกครั้ง เป็นเพราะอาศัยตบะที่ฝึกฝนมาหลายร้อยปีจึงสามารถสงบอารมณ์ลงได้ ยังคงรักษากริยาเอาไว้ได้เยี่ยนชิงกลับไม่เหมือนกัน เขาที่เดิมตบะก็ไม่สูงเท่าท่านปู่อยู่แล้วประกอบกับเป็นเรื่องของลูกสาวสุดที่รัก เขาจึงก้าวอาดๆ เปี่ยมอำนาจไปทางต้าซือมิ่งบางคนเยี่ยนหงชวนกลัวว่าเจ้าหลานเฒ่าจะเกิดเสียสติขึ้นมา อยากจะดึงเจ้าหลานเฒ่าเอาไว้ ไม่เคยคิดเลยว่า…เยี่ยนชิงเดินโซเซเกือบจะลื่นล้มหน้าฟาดยังดีที่เยี่ยนจื่อเสาตาไวมือไวรีบเข้ามาประคองท่าน
