้ได้เลยทีเดียว“ไปเถอะ”เยี่ยนอวี๋ไม่อยากฟังเรื่องไร้สาระของคนเหล่านี้ต่อแล้ว นางดึงต้าซือมิ่งซึ่งอุ้มเจ้าก้อนน้อยที่อยู่ใกล้ที่สุดเข้ามาในค่ายกล เม่ยเอ๋อร์ก็รีบดึงเยี่ยนจื่อเสาเดินเข้าไปอย่างคล่องแคล่ว คณะเดินทางสลายตัวในทันที“อ้ะเน้ะเนะ…”เสียงร้องอ่อนเยาว์ดังขึ้นจากที่ไกลออกไปก้องกังวานอยู่ในเขตค่ายกล แต่ทั้งครอบครัวกลับหายวับไปจากโยวตูแล้ว เพียงพริบตาเดียวก็มาถึงสวนแห่งหนึ่งในหอเจ้าสำนักที่สำนักชางอู๋แล้ว“อ้ะเน้ะ!”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่จ้องมองเห็นทิวทัศน์เปลี่ยนไปก็ตื่นเต้นขึ้นมา“อ้ะเน้ะเนะ!” เสี่ยวเป่าอยากเล่น!“ไม่เล่นแล้ว ไปพบท่านตากันนะ” ต้าซือมิ่งที่ลูบหัวของเจ้าก้อนน้อยรู้สึกหวั่นๆ ประเด็นคือภรรยายังไม่ยอมพยักหน้าตกลง ดังนั้นความเห็นของท่านพ่อตาจึงเป็นเรื่องสำคัญมาก“อ้า!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เข้าใจถึงหน้าที่อันยิ่งใหญ่ของตนแววตาเปล่งประกายเบิกตากว้างหันไปรอบๆ เพื่อมองหาท่านตาของตน ดูเหมือนเตรียมจะช่วยพูดให้ท่านพ่อแล้ว
เยี่ยนจื่อเสานวดหัวคิ้วขณะที่คิดจะออกไปดูสักหน่อย ชุ่ยชุ่ยและชือหมินหมิ่นไก่อ่อนตระกูลชือที่สังเกตเห็นความเคลื่อนไหวด้านนี้และรีบรุดมาก็ส่งเสียงดีอกดีใจออกมาแล้ว“คุณหนูใหญ่?!”“อาจารย์?!”เดิมสองคนนี้คิดว่าสำนักเหยาไถเซียนมีคนหน้าไม่อายบุกรุกเข้ามาในเรือนส่วนตัวของเยี่ยนอวี๋ คิดไม่ถึงว่าจะเป็นตัวเยี่ยนอวี๋เองเสียนี่ พวกเขาประหลาดใจไปหมดแล้ว“คุณหนูใหญ่!” ชุ่ยชุ่ยตาแดงก
