ประสา ลุ่มหลงในความงามไป”“หึ” เยี่ยนจื่อเสาหัวเราะตามมารยาท แต่กลับยกมือขึ้นตบไหล่ของนายน้อยอิน “พยายามเข้านะ ข้าว่าเจ้าไม่เลวเลย”อินหลิวเฟิง “…”เขาอยากร้องไห้แล้วจริงๆกลับเป็นเอ้อร์เหมาที่แสดงท่าทีแล้ว “นายน้อยท่านดูสิ ขนาดท่านรองยังสนับสนุนท่านเลย ท่านห้ามขี้ขลาดเด็ดขาด! ข้าน้อยจะช่วยเหลือท่านอย่างสุดความสามารถแน่นอน!”อินหลิวเฟิง “…”เขาเตรียมไปกระอักเลือดก่อน
โดยเฉพาะเมื่อรู้สึกถึงสายตาเย็นยะเยือกที่ตวัดมาของต้าซือมิ่งเขาก็ยิ่งอยากกระอักเลือดกว่าเดิมแต่ละคนล้วนล้วนอยากฆ่าเขาให้ตายรายวันโชคดีที่เยี่ยนอวี๋คล่องแคล่วจึงเอ่ยเรียกทุกคนแล้ว “เข้ามา ไปได้แล้ว”อินหลิวเฟิงรีบน้อมส่งท่านเทพทันที “นายท่านทุกท่าน รีบตามกูไหน่ไนเดินทางไปดีๆ นะ”“อ้ะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเองก็โบกมือป้อมให้กับอินหลิวเฟิงราวกับเป็นนายท่านตัวน้อยก็ไม่ปาน ช่างมีมาดเหลือล้นเยี่ยนจื่อเสากลับตบไหล่อินหลิวเฟิงอีกครั้ง “พ่อของข้าเองก็ชอบเจ้ามาก พยายามเข้านะ! เจ้าหนุ่ม”“ซี้ด…”อินหลิวเฟิงรีบพูดว่า “พี่ชาย! ข้าเรียกท่านว่าพี่ยังไม่พออีกหรือต้าซือมิ่ง ท่านอย่าไปฟังเขานะ พี่รองเสาเขาอาจจะจำคนผิด คนที่มีใจให้กูไหน่ไนไม่ใช่ข้านะ เป็นชุนซิ่นจวินต่างหากเล่า”จะตายห้ามตายคนเดียว อินหลิวเฟิงจึงลากกู้เหยวนหมิงลงน ้าครำอย่างไร้ไมตรีพร้อมสาบานอย่างจริงจังว่า “จริงๆ นะ เป็นชุนซิ่นจวิน เป็นเขานั่นแหละ!”เยี่ยนจื่อเสา “…”
นายน้อยท่านนี้ใช
