ว์บรรพกาลแค่นเสียงดูถูกอย่างไม่พอใจเสียงหนึ่ง ความจริงแล้วเขาอยากจะไล่ตะเพิดคนกลุ่มนี้ออกไปซะความเป็นจริงแล้ว…เมื่อเยี่ยนชิงที่กำลัง ‘กักตน’ ได้ยินข่าวเขาก็คิดเช่นนี้จริงๆ หากไม่ใช่เพราะเยี่ยนหงชวนดึงเอาไว้แล้วล่ะก็เขาออกไปไล่ตะเพิดพวกนั้นแล้ว “ท่านปู่ท่านดึงข้าไว้ทำไม”“อย่าวู่วามไป” เยี่ยนหงชวนถอนใจ “เจ้าไปหาที่โยวตูตั้งหลายเดือนแล้วยังหาเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ไม่พบ ตอนนี้พระเสาวนีย์นี่ยังส่งมาที่สำนักชางอู๋อีก นั่นหมายความว่าอย่างไรเล่า”
“ข้าสนที่ไหนว่ามันหมายความว่าอย่างไร! กู้หยวนเหิงเจ้าสุนัขนั่นคิดจะสู่ขอเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ ไม่มีทางซะหรอก! กับอีแค่พระเสาวนีย์ต่อให้เป็นพระราชโองการข้าก็ไม่เห็นด้วย!” เยี่ยนชิงระเบิดอารมณ์ส่วนชุ่ยชุ่ยที่หลังจากได้ยินข่าวแล้วก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างหนัก “นายท่านเจ้าสำนัก อย่างนั้นจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ พระเสาวนีย์เลวร้ายเช่นนี้ คุณหนูใหญ่จะทำอย่างไรเล่า”“ก็ต้องไม่แต่งอยู่แล้ว!” เยี่ยนชิงกัดฟันเอ่ยแน่วแน่เยี่ยนหงชวนเองก็ไม่อาจให้เหลนสาวแต่งให้กับเจ้าเศษสวะนั่นอยู่แล้ว แต่ตอนนี้เขาเป็นห่วงความปลอดภัยของเหลนสาวยิ่งกว่าจึงตัดสินใจจะลองออกไปหยั่งเชิงดูสักหน่อย“ท่านปู่! ท่านห้ามตอบตกลงเด็ดขาดนะ! ไม่เช่นนั้น… ” เยี่ยนชิงกัดฟันกรอด “อย่าโทษข้าหากข้าต่อต้านตระกูล!”เยี่ยนหงชวนหยุดฝีเท้าหันกลับไปฟาดเจ้าหลานเฒ่านี่ “อย่างเจ้าน่ะรึจะทำตัวปีกกล้าขาแข็ง”“หึ!” เยี่ยนชิงลูบห
