ต้าซือมิ่งหรงที่ยืนมองภรรยาอยู่ แววตาของเขาแฝงไปด้วยความมั่นอกมั่นใจ แสดงให้เห็นว่าตัวตนที่แท้จริงของเขาเท่านั้นถึงจะมีความเย่อหยิ่ง ดุร้าย บ้าคลั่ง แย่งชิงราวกับสัตว์ป่าอะไรคืออบอุ่นราวกับหยก ไอเซียนล่องลอย สูงส่งเหนือคนล้วนเสแสร้งทั้งสิ้น! นี่มันหมาป่าห่มหนังแกะตัวหนึ่งชัดๆ…“…”แต่เยี่ยนอวี๋ที่ถูกหมาป่าจับจ้องเองก็ไม่ใช่ลูกแกะน้อยไร้เดียงสานางถึงขั้นหรี่ตาลงมองต้าซือมิ่งที่เผลอปล่อยไอดุร้ายออกมาผู้นี้อย่างหยั่งเชิงปฐมราชินีเยี่ยนที่เป็นเช่นนี้นั้น…ต้าซือมิ่งที่ปล่อยให้นางมองเช่นนั้นอดลอบถอนใจไม่ได้ หากรู้แต่แรกว่านางชอบผู้ชายป่าเถื่อน เขาคงจะแสดงท่าทีแบบนี้ไปนานแล้วแต่ต้าซือมิ่งที่ค่อยๆ เดินมาจนถึงจุดนี้ก็เข้าใจดีว่าหากก่อนหน้านี้เขา ‘อบอุ่นเรียบร้อย‘ วันนี้เขาก็คงจะโดนอัดอย่างน้อยวันละสามรอบแล้วโครก…
เจ้าก้อนน้อยที่เห็นท่านพ่อท่านแม่มองกันไปมาจนเขาใกล้จะถูกลืมไปแล้วนั้น ท้องน้อยๆ ของเขาเองก็ไม่ยอมน้อยหน้าจึงส่งเสียงประท้วงออกมาอย่างหิวโหยเยี่ยนอวี๋และต้าซือมิ่งที่ล้วนมีความคิดแตกต่างกันไปล้วนถูกดึงความสนใจไปยังจุดเดียวกัน “เสี่ยวเป่าหิวแล้ว”เยี่ยนเสี่ยวเป่ายื่นมือป้อมไปทางพ่อของเขา “…พ่อ! พะ พ่อ!”พ่อนมต้าซือมิ่งเดินเข้าไปรับเจ้าก้อนน้อยอย่างเป็นธรรมชาติเอาโจ๊กที่อุ่นไว้ออกมาป้อนเจ้าก้อนน้อยอย่างคุ้นเคย“…ดีมากทีเดียว” เยี่ยนจื่อเสาที่มุงดูอยู่ด้านข้างเห็นตรงส่วนนี้ก็จำต้องยอมรับเล
