อยู่ห่างออกไป สามเดือนที่ทั้งสามอยู่ที่นี้นั้นกายเนื้อใกล้จะทะลวงเข้าสู่ขั้นวิญญาณปฐมภูมิแล้วและอาศัยการเลื่อนขั้นนี้เข้าสู่การหลอมรวมพลังของแต่ละคนไปอีกขั้นหนึ่ง
ตอนนี้รอแค่ผนึกจิตวิญญาณทั้งห้าธาตุค่อยๆ สลายไปก็จะสามารถออกไปพร้อมกันได้แล้วดังนั้นเยี่ยนอวี๋จึงกำชับว่า “เม่ยเอ๋อร์ไปปลุกพวกเขาให้ตื่น”“เจ้าค่ะ คุณหนูใหญ่” เม่ยเอ๋อร์รีบไปเรียกคนในทันทีเยี่ยนจื่อเสาถอนใจ “เดิมคิดว่าเมื่อเข้ามาแล้วเป็นตายยากตาดเดา ไม่คิดเลยว่าจะได้รับโอกาสที่ดีเช่นนี้”“ก็ถือว่าโชคดี” ก่อนเยี่ยนอวี๋จะเข้ามาก็ไม่คิดว่าเรื่องราวทั้งหมดจะราบรื่นเช่นนี้“จะว่าไปแล้วนายน้อยอินก็ถือว่าสงบใจได้ดี ด้านนอกเป็นแบบนั้นเขาไม่ร้อนใจหรือไงนะ” เยี่ยนจื่อเสาไม่รู้ว่าสถานการณ์ด้านนอกเป็นเช่นไรบ้างจึงแอบกังวลเล็กน้อย“เขาร้อนใจยิ่งกว่าผู้ใด แต่เขารู้ดีว่าหากเขาแข็งแกร่งขึ้นกว่านี้ได้ สำหรับเมืองโยวตูและจวนอ๋องแล้วล้วนเป็นผลดี” จุดนี้เยี่ยนอวี๋พอใจมาก สามารถสงบใจบำเพ็ญได้ในสถานการณ์วุ่นวายเช่นก่อนหน้านี้ได้ก็แสดงให้เห็นว่าสติปัญญาของเจ้าวิหคทมิฬน้อยไม่เลวเลยทีเดียว“ก็จริง” เยี่ยนจื่อเสาพยักหน้าแอบคิดว่าก่อนหน้านี้ยังคิดว่านายน้อยอินท่านนี้จะมาเป็นน้องเขยของเขาเสียอีก นึกไม่ถึง…
เยี่ยนจื่อเสาที่มองกลับไปยัง ‘น้องเขยตัวอย่าง‘ พลันพบว่าต้าซือมิ่งบางคนกำลังตั้งอกตั้งใจป้อนอาหารเจ้าก้อนน้อยราวกับว่าความเปลี่ยนแปลงอื่นๆ ล้วนไม่เกี่
