เล็กหรอกถึงได้กิน ท่านรีบกินของท่านไปเถอะ!” เอ้อร์เหมาที่คอยเป็นศัตรูและรังเกียจสติปัญญาของเจ้านายตนเป็นกิจวัตรเอ่ยอินหลิวเฟิงที่ความจริงก็เข้าใจทุกอย่างเป็นอย่างดีอับจนถ้อยคำจริงๆ “เจ้ามันฉลาด เจ้ามันมากสามารถ!” นายน้อยอย่างข้าก็แค่อยากกระตุ้นบรรยากาศ ประจบสอพลอ เอาใจผู้อื่นก็เท่านั้นเอง
“อ้ะเนะเน้ะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่กำลัง ‘ยุ่งง่วน’ กับการแอบฉกอาหารในชามของอินหลิวเฟิงถูกเยี่ยนอวี๋ที่ ‘ตาไว’ จับมือเล็กเอาไว้“กินของตัวเองไป ยังจะไปหยิบของผู้อื่นอีก นี่มันนิสัยอย่างไรกัน”“อ้า!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ออกแรงใช้ ‘ฟัน’ ซี่เล็กที่เพิ่งงอกสี่ซี่กินอาหาร ‘หมุบหมับ‘ ออกเสียงอ้อแอ้ “อาเนะเน้” อาหารที่ท่านพ่อคนงามเป็นคนทำอร่อยมาก เสี่ยวเป่าอยากกินทั้งหมด…“ตั้งใจทาน” เยี่ยนอวี๋ไม่ตามใจเจ้าก้อนน้อยเยี่ยนเสี่ยวเป่าทำได้เพียงทานอาการที่ท่านพ่อของเขาป้อนให้อาหารหลากหลายอย่างอื่นนั้นเขาได้แต่มองดู อิจฉาท่านแม่จัง…ในชามของท่านแม่มีของอร่อยเยอะที่สุดเลย…และในขณะที่ทั้งกลุ่มกำลังทานอาหารนอกสถานที่กันอยู่นั้นทางสำนักชางอู๋ก็กำลังรับพระราชเสาวนีย์“ยังไม่รีบรับพระราชเสาวนีย์อีกรึ” ผู้ดูแลที่รับคำสั่งของประมุขสำนักเหยาไถเซียนให้มาดำเนินการเรื่องการสู่ขออดเอ่ยถามออกมาไม่ได้หลังผ่านไปเนิ่นนานแล้วสำนักชางอู๋ยังไม่มีใครมารับพระเสาวนีย์ประมุขหอสัตว์บรรพกาลที่เป็นตัวแทนเยี่ยนชิงออกมารับพระเสาวนีย์งุนงง งงมากจริ
