ให้กับจ้าหนูน้อยกินแล้วเจ้าก้อนน้อยจึงร้องอย่างกระสับกระส่ายในทันที “เน้ะเนะ…” เสี่ยวเป่ายังอยากกินอีกนะ…“พ่อจะทำอย่างอื่นให้เจ้ากิน”“อ้ะเน้ะ!”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ร้องกระสับกระส่ายพลันเปลี่ยนเป็นเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เปี่ยมชีวิตชีวาในพริบตา “ฮี่ พ่อ!”“ข้ารู้แล้วว่าทำไมเขาชอบเข้าข้างเจ้า” เยี่ยนจื่อเสาส่ายศีรษะอย่างคนปลงตกริมฝีปากบางของต้าซือมิ่งยกโค้งส่งเจ้าก้อนน้อยให้กับพี่ภรรยา“ก่อนจะออกไปก็ทานอะไรสักหน่อยเถอะ”
“…ก็ดีเหมือนกัน” เยี่ยนจื่อเสาที่ความจริงแอบน ้าลายสอมานานแล้วตอบรับจากใจ ทุกครั้งเขาคิดว่าอาหารที่น้องเขยตัวอย่างผู้นี้ทำดูน่าอร่อยทีเดียวดังนั้นอินหลิวเฟิง จวินฮวนและเอ้อร์เหมาสามคนที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจึงกลายเป็นลูกมือของต้าซือมิ่งไปโดยปริยาย ไม่เป็นก็ต้องเรียนรู้ทั้งยังถูกเจ้าก้อนน้อยที่อยู่ด้านข้างส่งเสียง อ้ะเน้ะเนะ อย่างรังเกียจว่าพวกเขาโง่อีกด้วยแต่ฝีมือการทำอาหารของต้าซือมิ่งบางคนก็ทำให้เหล่าพี่ชายที่บำเพ็ญถึงขั้นอดอาหารกินกันอย่างเอร็ดอร่อยและเต็มอกเต็มใจจะเป็นลูกมือของเขาอีกในครั้งหน้า กระทั่งอินหลิวเฟิงเองก็ยังถอนใจด้วยความนับถือ “ต้าซือมิ่ง ฝีมือการทำอาหารของท่านนี้คงจะเปิดร้านอาหารที่เมืองหลวงใช่หรือไม่ ร้านใดที่ท่านเป็นคนเปิดข้าจะไปเยือนทุกวันแน่นอน”“นายน้อย ไม่ใช่ว่าข้าอย่างนั้นอย่างนี้หรอกนะ ต้าซือมิ่งจะมีเวลามานั่งทำอาหารทุกวันหรือ ท่านน่ะอาศัยบารมีของนายท่าน
