จอีก? หากน้องเล็กไม่มีใจชอบอีกฝ่ายเลยสักนิดเมื่อโดนสารภาพรักคงไม่อึ้งงันไปเช่นนั้นหรอก ทั้งยัง…อะแฮ่ม!กระทั่งเม่ยเอ๋อร์ก็ยังเข้าใจแล้ว “ฮึ! ผู้ชายมากเล่ห์!” กล้ายั่วยวนคุณหนูใหญ่ของนาง!“แค่ก” แม้เยี่ยนจื่อเสาจะเห็นด้วยกับข้อสรุปนี้ค่อนข้างมากแต่ในฐานะพี่ชายเขายังจำเป็นต้องก้าวเข้าไปแยกว่าที่สามีภรรยาคู่นี้ออกจากกัน “เอาแค่พอประมาณก็พอ”“อ้า!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากลับพองแก้มกลมขึ้นแสดงให้เห็นถึงความไม่พอใจที่ท่านพ่อท่านแม่ถูกแยกออกจากกัน“เจ้านี่นะ” เยี่ยนจื่อเสาจิ้มหน้าผากของหลานชายเบาๆ “ฉลาดเข้าข้างพ่อเจ้า”
“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่สัตย์ซื่อพยักหน้ารับในทันทีแสดงให้เห็นว่าเขาชื่นชอบท่านพ่อคนงามมากเยี่ยนจื่อเสา “…”เขาจะทำอย่างไรได้?เขาทำได้เพียงพูดอีกครั้งว่า “เอาล่ะ เดี๋ยวออกไปแล้วก็กลับสำนักชางอู๋ก่อนเถอะ อย่างไรอยู่ที่นี่มานานเพียงนี้เรื่องอื่นก็คงไม่รีบร้อนแล้ว”“ขอรับ พี่ภรรยา” ต้าซือมิ่งบางคนยังคงทำตัวตามน ้าต่อไปเยี่ยนอวี๋กุมศีรษะสูดหายใจเบาๆ เอ่ยว่า “ควรกลับสำนักชางอู๋ได้แล้วจริงๆ แต่ว่า…”เยี่ยนอวี๋ที่เงียบไปครู่หนึ่งทำให้ผู้ใหญ่และเด็กหันมามองเยี่ยนอวี๋อดบีบใบหน้าน้อยๆ ของเจ้าก้อนน้อยไม่ได้ “เจ้านี่นะเจ้าเด็กเกเร” หากไม่ใช่เพราะบรรพบุรุษน้อยนี่แล้วล่ะก็นางคงไม่มึนงงจนถูกยั่วยวนหรอกแต่ก็ต้องพูดไปตามตรง นางรู้ดีว่าตัวนางก็สนใจในตัวต้าซือมิ่งผู้นี้เช่นกัน นางช้อนตาขึ้นมองต้าซือมิ่ง
