ต้าซือมิ่งที่กำลังประคองให้เจ้าตัวน้อยจับมือตนเองอยู่ได้ยินดังนั้น ขณะที่กำลังคิดจะตอบ เจ้าตัวเล็กกลับปล่อยมือป้อมออกจากนั้น…“อ้ะ!”เจ้าตัวน้อยค่อยๆ ซวนเซยืนขึ้นแล้ว! เขายืนขึ้นเองแล้ว! เขาดีใจจนส่งเสียงร้องอ่อนเยาว์ออกมาและปรบมือ แปะๆ ให้ตัวเอง“คิก”เยี่ยนเสี่ยวเป่าส่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้พลางหันไปมองท่านพ่อและส่งยิ้มเจิดจ้าให้ ใบหน้าน้อยๆ เชิดขึ้นสูง สื่อนัยว่า‘รีบชมเสี่ยวเป่าเร็วๆ สิ’ต้าซือมิ่งบางคนอดยิ้มออกมาไม่ได้ “เสี่ยวเป่าเก่งมากจริงๆ ไม่เสียทีที่เป็นเด็กดีของพ่อ”“ฮี่～”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ที่ยังคงยิ้มตาหยีหันไปมองทางท่านแม่ของเขาเยี่ยนอวี๋ที่ถูกท่าทางน่ารักของเจ้าตัวน้อยอ้วนกลมทำให้ใจละลายไปหมดแล้วเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าพร้อมอุ้มเจ้าตัวน้อยเข้ามาหอม “เสี่ยวเป่าร้ายกาจจริงๆ ยืนได้มั่นคงขนาดนี้แล้ว”
“อ้า! อ้า…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าร้องบอกว่าเขาอยากจะยืนเอง จะยืนเองเยี่ยวอวี๋ฟังเข้าใจแต่กลับกอดเจ้าตัวน้อยแน่นขึ้นพลางเอ่ยเย้าว่า“เจ้าเรียก ‘แม่’ ก่อน แม่ถึงจะปล่อยเจ้า”“…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่อ้าปากส่งเสียงได้แค่ อ้า ออกมาพลางกุมหัวโล้นน้อยๆ ของตน “อ้ะเนะเน้ะ…อ้ะ” ท่านแม่ให้เวลาเสี่ยวเป่ามากกว่านี้หน่อย เสี่ยวเป่ายังเรียกไม่ได้“ไม่เรียกก็ไม่ปล่อย” เยี่ยนอวี๋กอดเจ้าตัวน้อยหนักอึ้งเอาไว้ประเมินได้เลยว่าเจ้าตัวน้อยอ้วนขึ้นไม่น้อย นี่ล้วนเป็นความชอบบิดาของลูกผู้นั้นแน่นอนว่าเจ้าตัวน้อ
