ยไม่ใช่แค่อ้วนขึ้นอย่างเดียวเท่านั้นยังเติบโตและนุ่มนิ่มน่ารักขึ้นกว่าเดิมมากอีกด้วย เพียงมองก็รู้ว่าได้รับการเลี้ยงดูเป็นอย่างดี ทั้งยังชอบหัวเราะและร่าเริงแจ่มใสขึ้นมากและการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ล้วนเกี่ยวข้องกับบิดาของเจ้าตัวน้อยทั้งสิ้น เขารักเจ้าตัวน้อยจากใจจริง แต่ที่เมื่อครู่นางยังถามคำถามเช่นนั้นออกมาก็เพราะตั้งแต่แรกนางก็ไม่เชื่อเรื่อง ‘ความจำเสื่อม’อะไรนั่นอยู่แล้วหรือจะให้พูดชัดๆ ก็คือนางไม่เชื่อทุกคำพูดที่ต้าซือมิ่งผู้นี้เอ่ยออกมา เพียงแต่…
“ข้าเฝ้าสังเกตเจ้ามาเกือบสามเดือน พลังเทพถดถอยอยู่ตลอดเวลา ถึงแม้เจ้าจะพยายามปิดบังข้าอย่างสุดความสามารถแต่ก็ไม่อาจปกปิดข้าได้ เจ้าต้องการอะไรกันแน่” เยี่ยนอวี๋ไม่เข้าใจต้าซือมิ่งหรงที่ถูกถามเช่นนี้ถอนหายใจเบาๆ “เจ้าจะฉลาดเพียงนี้เพื่ออะไรกัน ไม่กลัวว่าข้าทำดีหวังผลหรือ”“หรือว่าหากข้าไม่พูด เจ้าก็จะไม่ทำดีหวังผลแล้วอย่างนั้นรึ” เยี่ยนอวี๋ย้อนถามหรงอี้ยิ้มน้อยๆ ช้อนสายตาขึ้นมองหญิงสาวที่อุ้มเจ้าตัวน้อยไว้“เจ้าเงยหน้าขึ้นสิ”“เจ้าพูดมาสิ ข้าฟังอยู่” เยี่ยนอวี๋ลูบเจ้าตัวน้อยในอ้อมกอดแต่ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมอง“กลัวอะไรกัน” หรงอี้หัวเราะเสียงแผ่วเยี่ยนอวี๋เงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณทันที “ผู้ใดกลัวกัน!”“หึ” สบตาเข้ากับหรงอี้ที่โน้มกายเข้ามาน้อยๆ พลางเดินเข้ามาใกล้ปฐมราชินีเยี่ยน “ไม่กลัวเจ้าก็อย่าถอย”เยี่ยนอวี๋ “…”นางที่เดิมทีคิดจะถอยหลังตัวแข็งทื่
