ลายครั้งแล้วนะ!ไม่ใช่ว่านางไม่เคยคิดหาเหตุผลมาก่อนแต่ก็ยังรู้สึกแปลกๆเพราะบางครั้งที่นางรับเจ้าตัวน้อยมาจากอกของคนผู้นี้ก็ไม่ทันระวังโดนตัวของเขาเหมือนกันฉะนั้นนางคงไม่อาจอัดเขาเพราะเหตุนี้ได้กระมัง แต่ความรู้สึกเช่นนี้…ไม่รอให้เยี่ยนอวี๋ได้ขบคิดไปมากกว่านี้ ต้าซือมิ่งบางคนก็พูดต่อว่า “เพราฉะนั้นในสวรรค์และจักรวาลจึงไม่มีสิ่งใดที่ข้าต้องการ เพราะได้มาแล้วก็ไม่มีประโยชน์ใด ดังนั้นต้องการเจ้าจึงเป็นสิ่งจริงแท้”เยี่ยนอวี๋ “…”นางอ้าปากกำลังรวบรวมคำบอกปัด
เม่ยเอ๋อร์กลับทนฟังต่อไปไม่ได้แล้ว “ขวัญสุนัขของเจ้าช่างมากนัก คุณหนูใหญ่ของข้าเป็นคนที่เจ้าสามารถวาดหวังถึงได้อย่างนั้นรึเจ้าโจรชั่ว ข้าว่าแล้วว่าจิตใจเจ้ามันเจ้าเจ้าเล่ห์กลิ้งกลอก หวังสูงจริงๆ เสียด้วย”“ใช่แล้ว เม่ยเอ๋อร์ฉลาดล ้าลึกจริงๆ” หรงอี้แสดงความชื่นชมเม่ยเอ๋อร์ขบฟัน “ถุย ใจคิดไม่ซื่อของเจ้ามันเห็นกันชัดเจนอยู่แล้ว!”“คุณหนูใหญ่ของเจ้าไม่ใช่ไก่เสียหน่อย” หรงอี้ลูบเจ้าตัวน้อยแล้วหันกลับมามองที่มารดาของเด็กน้อย “เจ้าลองวิเคราะห์ดูให้ดีว่าที่ข้าพูดนั้นจริงหรือเท็จ”“จริงเท็จแล้วอย่างไร ข้าไม่ประสงค์จะแต่งงาน” เยี่ยนอวี๋ไม่อยากถูกตอแยอีกต่อไป “เจ้าดีต่อเสี่ยวเป่าเรื่องนั้นข้ายอมรับ เจ้าอยากจะประกาศว่าเสี่ยวเป่าคือลูกชายของเจ้าข้าเองก็ไม่คัดค้าน แต่เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึงอีก”ต้าซือมิ่งหรงที่โดนปฏิเสธกลับไม่รู้สึกแปลกใจเท่าใดเขาจึงไม่
