ล้ว”“หรือว่าเจ้าจะไปเมืองหลวงก่อน” เยี่ยนหงชวนเสนอ
“ได้!” เมื่อคิดว่าลูกสาวคนโปรดต้องพบเจอกับอันตราย เยี่ยนชิงก็ต้องไม่อยู่นิ่งแน่ นี่ไม่เหมือนกับแสงหลากสีที่เขาเห็นก่อนหน้านั้น นี่มันก่อเรื่องใหญ่เข้าแล้ว!เพียงแต่เยี่ยนหงชวนที่ชอบเสนอแนะเป็นชีวิตจิตใจสำลัก “เกรงว่าเจ้าคงจะไปไม่ได้ สถานที่ตรงนั้นไม่สงบ”“ไม่สน!” เยี่ยนชิงเตรียมตัวไปเก็บสัมภาระแล้ว แต่เขาเพิ่งคิดได้ว่าจะเก็บสัมภาระอะไรอีก! ต้องรีบออกเดินทางสิ ดังนั้นเขาจึงออกเดินทางเลยทันที“เจ้ารอก่อน!” เยี่ยนหงชวนจำต้องขู่ด้วยบรรพบุรุษ “หากเจ้าไปก็จะเป็นการรบกวนเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์มากกว่า เจ้ารอก่อน…แล้วพาคนไปด้วย”“แต่ว่า…”“ไม่มีแต่!” เยี่ยนหงชวนตบโต๊ะเยี่ยนชิงเบิกตากว้าง ท่าทางน่าสงสารมาก “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ของข้า…”“เจ้าอย่าทำตัวบ่อน ้าตาตื้นแถวนี้! นางยังอยู่ดีอยู่ ยิ่งไปกว่านั้นยังมีตระกูลอินทั้งตระกูล เห็นได้ชัดว่านายน้อยอินนั้นชื่นชอบเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ ต้องดูแลนางเป็นอย่างดีแน่”
ถึงแม้เยี่ยนชิงจะไม่พอใจ ทั้งยังไม่พอใจกับนายน้อยอินอะไรนั่นด้วย! แต่เขาที่ค่อยๆ ใจเย็นลงแล้วรู้ว่าสิ่งที่ท่านปู่พูดนั่นถูก ดังนั้นเขาจึงต้องทนเขาทนได้ แต่ลิ่นจ่างเอินในตำหนักซือมิ่งทนไม่ได้“ให้ตายเถอะ!”“สารเลว!”“นี่มันเกิดอะไรขึ้น”ลิ่นจ่างเอินที่ผิดหวังซ ้าแล้วซ ้าเล่ากำลังจะระเบิดแต่ภายใต้แท่นสังเกตการณ์ ดินแดนโยวตูที่กำลังฟื้นฟูเป็นปกติแสดงออกให้เห็นถึงการล้
