“ไม่มีทาง!” จวินอั้นเทียนสีหน้าซีดเซียว “สำนักจวินจื่อของข้าอยู่ที่โยวตู! โตที่โยวตู โยวตูใครจะปกครองข้าย่อมไม่สนใจ แต่ทว่าชาวบ้านในโยวตูไม่มีบ้านไม่ได้ อาณาเขตโยวตูไม่อาจถูกกวาดล้าง”“ดื้อดึงนัก!” เฉาหมิงเฉิงหัวเราะเสียงเย็น “เช่นนั้นก็อย่าหาว่าข้าไร้น ้าใจแล้วกัน”เพิ่งกล่าวจบ…ผู้แข็งแกร่งจากราชสำนักที่โผล่ขึ้นมาจากใต้แม่น ้าก็ได้เข้าร่วมค่ายเพื่อล้อมจวินอั้นเทียนแล้ว
ส่วนหนานเฉิงทงและคนอื่นๆ พวกเขาก็ถูกกองทัพราชสำนักที่สำนักคุนอู๋พามาล้อมไว้ด้วยเช่นกัน“เอาให้ตายเลย! ข้าเองก็อยากจะรู้เช่นกันว่าตอนนี้จะมีใครกล้าอีก!” เหลียงเฉิงคุนที่กลั้นมานานแล้วรีบไปทางหนานเฉิงทงทันที การสู้แบบหมื่นต่อร้อย ผลลัพธ์เป็นอย่างไรนั้นไม่ต้องกล่าวถึงยิ่งกว่านั้นหนานเฉิงทงและคนอื่นๆ ล้วนต้องพิษ! ส่วนคนของราชสำนักกลับไม่เป็นอะไรเลยเมื่อเห็นว่าหนานเฉิงทงและคนอื่นๆ จะถูกล้อมฆ่าแล้ว ศิษย์สำนักจวินจื่อและกองทัพเมืองโยวตูที่ควบคุมภาพม้วนอยู่นั้นก็เริ่มนั่งไม่ติดแล้ว แต่ทว่า…หนานเฉิงทงที่ถูกล้อมไว้จนกริ้วโกรธตะโกนขึ้น “กองทัพน ้ากองทัพดิน กองทัพไม้และกองทัพไฟฟังคำสั่ง! หากไม่ได้รับอนุญาตให้หยุดเฝ้า แม้นว่าข้าจะตาย พวกเจ้าก็ห้ามออกจากค่อยกลเด็ดขาด!”“ศิษย์สำนักจวินจื่อก็เช่นเดียวกัน!” จวินอั้นเทียนที่ต่อต้านผู้แข็งแกร่งสิบกว่านายแห่งราชสำนัก ไม่อนุญาตให้ศิษย์สำนักจวินจื่อออกจากค่ายกลเช่นเดียวกันพวกเขารู้ดี หากเฝ้า
