ภาพม้วนไว้ก็ย่อมถูกคุ้มกันด้วยภาพม้วน!กองทัพโยวตูและศิษย์สำนักจวินจื่อที่เหลืออยู่เป็นความหวังเดียวของพวกเขาแล้ว
“แต่ทว่า…” กองทัพทั้งสี่เห็นสหายถูกฆ่าอย่างต่อเนื่อง ทั้งหนานเฉิงทงเองก็บาดเจ็บเช่นกัน พวกเขาทนดูต่อไปไม่ได้แล้ว!“อย่าลืมคำสั่งของท่านอ๋องล่ะ!” หนานเฉิงทงตะโกนต่อศิษย์สำนักจวินจื่อคนหนึ่ง จากนั้นก็ถูกเหลียงเฉิงคุนใช้ดาบแทงเข้าไปกลางหลัง และกระอักเลือดออกเป็นสายเอื๊อก…“แม่ทัพหนาน!แม่ทัพ…สี่กองทัพใหญ่แห่งโยวตูน ้าตาไหลรินศิษย์สำนักจวินจื่อเองก็พากันจับกระบี่แน่น ดวงตาแดงก ่าแต่เถาวัลย์ขนาดใหญ่นั้นก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งตัวของมันเต็มไปด้วยอักษรโบราณ จากสีเขียวกลายเป็นสีดำแดง และปล่อยควันดำออกมาอย่างต่อเนื่องหนานเฉิงทงที่กระอักเลือดเต็มปาก ยังคงตะโกนเพราะเหตุนี้อีกด้วย “พวกเจ้าต้องเฝ้าไว้! ไม่มีกำลังเสริมแล้ว พวกเจ้าต้องเฝ้าไว้!”“ตายซะเถอะ!” ดาบที่เหลียงเฉิงคุนนำออกมาฟันลงไปที่หนานเฉิงทงอีกครั้ง“แม่ทัพ…”
กองทัพโยวตูร้องไห้!ฟิ้ววว!ธนูเพลิงกลับพุ่งมาในขณะนี้! เสียงดัง ‘ปัง’ พร้อมกับแยกกระบี่ของเหลียงเฉิงคุนออก หลังจากนั้นชายหนุ่มที่สวมชุดองครักษ์กลุ่มหนึ่งก็ลอยมาจากทางไกล“ไป!” หัวหน้าองครักษ์จวนอ๋อง จับหนานเฉิงทงขึ้นละตามมาด้วยองครักษ์คนอื่นๆ ลองช่วยพวกเขาออกจากที่นี่โดยเร็วแต่น่าเสียดาย…ปังงง!ในค่ายที่ตลบอบอวลด้วยอากาศ ได้มีเถาวัลย์ระเบิดออกมาทีละเส้นๆ พุ่งไปยังองครักษ์จวนอ๋
