ันรู้ว่าทำเช่นนั้นต่อไปก็ไร้ประโยชน์ทว่าผู้คน ‘รอแล้วรอ’ เถาวัลย์ขนาดใหญ่นี้ก็ไม่ทำอะไรเลย!จนฟ้าสว่าง…เฉาหมิงเฉิงที่ตามหาคุณหนูใหญ่เยี่ยนไม่พบนั้นเดินมาหาอินสวินอี้ “โยวตูอ๋อง พวกนกกาในจวนของท่านเก็บของมาหนึ่งคืนแล้ว ไปได้แล้วกระมัง!”
“แน่นอน” อินสวินอี้ที่วางแผนยอมแพ้มาหนึ่งคืน เขารู้สึกว่าได้วางแผนต่อจากนี้ไปหมดแล้วจึงไม่ได้ยื้อเวลาต่อไป “ขอใต้เท้าเฉานำทางด้วย”“ย่อมได้” เฉาหมิงเฉิงพยักหน้าพอใจ ทั้งยังตรวจสอบคนรอบๆอินสวินอี้ด้วย พบว่าคนในตระกูลอินนั้นอยู่กันครบ เพียงแต่อินหลิวเฟิงที่ไม่อยู่ที่นี่เท่านั้นแต่เฉาหมิงเฉิงรู้ว่าอินหลิวเฟิงได้ลงไปในแม่น ้าพร้อมกับคุณหนูใหญ่เยี่ยน ไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไร หากไม่ได้รับการคุ้มครองจากพลังวิเศษนั้น ส่วนมากล้วนตายไปแล้วดังนั้น เฉาหมิงเฉิงจึงไม่ได้ถามเรื่องอินหลิวเฟิงต่อไป เพียงแค่สั่งให้คนไป ‘เชิญ’ อินสวินอี้ออกจากกระโจมค่าย เฉิงคั่วและคนอื่นๆ ได้เตรียมการรอไว้ก่อนแล้ว“โยวตูอ๋อง เชิญขอรับ” เฉิงคั่วในฐานะแม่ทัพใหญ่ นำหน้าพาอินสวินอี้ไปยังค่ายกลเคลื่อนเวหาที่ร่ายไว้ก่อนหน้าแล้วแม้ว่าแม่ทัพเมืองโยวตูจะทำใจไม่ได้ แต่ก็ทำอะไรอินสวินอี้ไม่ได้จึงได้แต่ส่งท่านอ๋องของพวกเขาไปเงียบๆ พร้อมกับให้คำมั่นสัญญาลับๆ! ต้องปกป้องเมืองโยวตูไว้ให้ดีแน่ นี่เป็น ‘ความสงบ’ ที่ท่านอ๋องของพวกเขาแลกมาด้วยอิสระ รวมถึงชีวิตด้วยเพียงแต่น่าเสียดาย…
ไม่ว่าจะเป็นอินสวินอี้
