ังทิ้งผู้แข็งแกร่งกลุ่มหนึ่งไว้ที่เมืองลั่วสุ่ยด้วยเพียงแต่สุดท้ายผู้แข็งแกร่งที่มาจากเมืองหลวงนั่นหายตัวไป แต่หลังจากที่พวกเขาหายไปไม่นาน เถาวัลย์ขนาดใหญ่นี้ก็ปรากฏตัวขึ้นแล้วดังนั้นจวินอั้นเทียนยังคงหวังว่า “ท่านอ๋องระวังตัวด้วย บางทีต้าซือมิ่งอาจจะกลับมาในไม่ช้านี้แล้วก็ได้”“เจ้าวางใจเถิด ข้ารักตัวเองจะตายไป หากต้องขี้ขลาดข้าย่อมขี้ขลาดถึงที่สุด” อินสวินอี้กล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม พร้อมทั้งชี้เถาวัลย์ขนาดใหญ่ตรงหน้านี้กล่าวว่า “หากมันยังคงเสแสร้งเช่นนี้ต่อไป บางทีข้าอาจจะไม่ไปเมืองหลวงแล้วก็ได้”“…ก็จริง” จวินอั้นเทียนพูดได้เพียงว่า ความคิดของท่านอ๋องคนนี้ชัดเจน แต่นี่คือความจริง ตราบใดที่เถาวัลย์นี้ยังคงไหลไปเรื่อยๆใครเล่าจะข้ามแม่น ้าไปทางเหนือได้ที่น่าเสียดายคือ จวินอั้นเทียนเพิ่งจะกล่าวจบ…
เถาวัลย์ขนาดใหญ่ก็หยุดการเคลื่อนไหวลง ทั้งยังถอยกลับไปยังแม่น ้าเย่ว์หมิงนี่มัน…“เอ่อ…” อินสวินอี้จับหน้าของตน “สงสัยข้าหน้าใหญ่ ทำให้เถาวัลย์นี้ยอมถอยให้ข้าแล้ว”จวินอั้นเทียน “…”นี่เป็นเรื่องน่าเศร้าและจริงจัง แต่พอท่านอ๋องอินเป็นผู้กล่าวกลับน่าขันเช่นนี้เล่าแต่ไม่ว่าจวินอั้นเทียนจะคิดอย่างไร ความจริงก็คือเถาวัลย์ได้ถอยกลับลงไปแล้ว ไม่นานแม่น ้าเย่ว์หมิงก็เงียบสงบลง เป็นความเงียบที่แปลกประหลาด“เกรงว่าคงไปเตรียมท่าไม้ตายแล้ว” เฉินฉุนเฟิงคิดว่าต้องเป็นเช่นนี้แน่ เถาวัลย์นั่นยังมีความคิดอยู่ ม
