่วมยังไม่ถูกแก้ ชาวบ้านเมืองโยวตูกลับบ้านไม่ได้ด้วยซ ้า”“แต่ทว่า…” จวินอั้นเทียนเป็นห่วงว่าอินสวินอี้จะไปแล้วกลับมาไม่ได้อีก“ยังมีหลิวเฟิงอย่างไรเล่า!” อินสวินอี้รู้อยู่แก่ใจ “หากกลับมาไม่ได้จริงๆ ก็ขอให้พวกเจ้าคอยช่วยเหลือหลิวเฟิงแล้ว เขาน่ะ…ยังเด็กอยู่”“ท่านอ๋อง” จวินอั้นเทียนที่รู้ว่าอินสวินอี้เช่นนี้คือกำลังฝากฝังลูกแต่กลับไม่รู้จะห้ามอย่างไร เพราะโยวตูในตอนนี้ ไม่เหมาะที่จะทำสงครามจริงๆอย่างแรกคือ โยวตูที่มีปัญหาภายใน ทุกกองทัพล้วนยุ่งอยู่กับ‘การบำบัดน ้าท่วม’ ไม่สามารถแยกตัวมาทำสงครามได้ สองคือหากไม่สนใจปัญหานี้ แล้วเปิดศึกเลย เช่นนั้นโยวตูต้องถูกน ้าท่วมซัดจนสูญสิ้นแน่นอน โยวตูในตอนนี้ เป็นเพียงฝ่ายไร้ประโยชน์เท่านั้นที่อินสวินอี้ต้องการคือโยวตูที่เจริญรุ่งเรืองเหมือนเก่า แต่หยวนคังฮ่องเต้ไม่สนใจด้วยซ ้าว่าโยวตูจะเจริญรุ่งเรืองหรือไม่ และนี่คือข้อแตกต่างมากที่สุดของพวกเขา“ข้าคิดว่าที่ข้าต้องการก็คือโยวตูที่เจริญรุ่งเรืองแล้ว แต่ดูแล้วคงไม่ใช่อย่างนั้น” อินสวินอี้รู้ดี แต่เขาไม่อาจแก้ไขอะไรได้ และไม่
สามารถทิ้งโยวตู ทิ้งชาวบ้านเช่นหยวนคังฮ่องเต้ได้ นั่นเป็นราษฎรของเขาทั้งนั้นจวินอั้นเทียนเองก็เข้าใจดี ทั้งยังเข้าใจดีกว่าอินสวินอี้เสียด้วยซ ้าเพราะสิ่งที่องครักษ์รายงานไม่หมดนั้น เขาได้เข้าใจหมดแล้ว เขารู้ว่าเฉาหมิงเฉิงไปที่เมืองลั่วสุ่ยก่อน แล้วค่อยย้อนกลับมายังเมืองโยวตูทั้งย
