เยี่ยนทั้งยังเพราะเฉาหมิงเฉิงไม่มีท่าทีมากมายนัก อินสวินอี้ถึงได้ไม่สนใจเขา แต่ตอนนี้เขาได้ขึ้นไปบนท้องฟ้าและยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับจวินอั้นเทียน “เจ้าว่าอย่างไร”
“มั่นคง” จวินอั้นเทียนเก็บแสงสีขาวรอบตัวไว้ สายตามองไปตามเถาวัลย์ขนาดใหญ่ที่แสงยันต์ประกายไปทางสองฝั่งของแม่น ้าเย่ว์หมิง“ข้าเกรงว่าจะไม่เกิดปัญหาที่เมืองโยวตู แต่เกิดปัญหาที่เมืองลั่วสุ่ยและที่อื่นๆ บนชายฝั่งแม่น ้าเย่ว์หมิง เพราะนี่ไม่ใช่น ้าท่วม เกรงว่าจะได้รับผลกระทบทั้งตอนกลางและตอนบน” อินสวินอี้เป็นกังวลพื้นที่อื่นมากแต่จวินอั้นเทียนกลับตอบว่า “ไม่หรอก ข้าคิดว่าปลายเถาวัลย์นี้น่าจะอยู่ที่เมืองโยวตู ถูกภาพม้วนโจมตีเข้า มันลุกไม่ขึ้นก็ย่อมไม่สามารถก่อคลื่นขึ้นมาได้”นี่เป็น ‘เรื่องดี’ ที่อินสวินอี้คาดไม่ถึง ใจที่เป็นกังวลของเขาดวงนั้นในที่สุดก็สามารถวางลงได้แล้ว แต่เมื่อพิจารณาถึง ‘น ้าท่วม’ ครั้งนี้มีการเปลี่ยนแปลงไปมากนัก ทำให้เขาไม่สามารถวางใจได้อย่างสมบูรณ์จวินอั้นเทียนก็ได้เสนอแนะ “เตรียมกำลังเสริมไว้ให้พร้อม ข้าคิดว่าเถาวัลย์นี้ต้องต่อกรยากแน่นอน”“วางใจเถิด” อินสวินอี้รู้อยู่แก่ใจ “พรุ่งนี้หลังจากที่ข้าไป เรื่องที่เหลือต้องวานเจ้าแล้ว”“เจ้าคิดจะเข้าเมืองหลวงในช่วงนี้จริงหรือ” จวินอั้นเทียนถาม
“ไม่อย่างนั้นล่ะ” อินสวินอี้ยืนมือไว้ด้านหลัง แล้วมองเมืองโยวตูที่ยังไม่ฟื้นฟูข้างล่าง “โยวตูตอนนี้ยังทำสงครามไม่ได้ น ้าท
