กตามไม่ทัน…“โยวตูอ๋อง!” เฉาหมิงเฉิงสีหน้าไม่ดีอินสวินอี้เปลี่ยนจากความโอ้อวดเป็นกล่าวอย่างไม่กริ้วโกรธปนการข่มขู่ “ใต้เท้าเฉา ในเมื่อพูดไว้แล้วว่าพรุ่งนี้ค่อยเดินทาง เจ้าเองก็อย่าได้คิดวุ่นวายกับข้า มิเช่นนั้นจะเป็นขันทีพิเศษอย่างเจ้าที่จะทำให้กษัตริย์เมืองโยวตูองค์ปัจจุบันต้องก่อกบฏ!”“เจ้า…” สีหน้าเฉาหมิงเฉิงเปลี่ยนสีเขียวเป็นดำเฉินฉุนเฟิงกลับกล่าวว่า “ใต้เท้าเฉา ไม่แปลกที่ท่านจะปฏิบัติตามคำสั่ง โยวตูอ๋องเองก็เพียงแค่เฝ้าแม่น ้าเย่ว์หมิงตามคำสั่งของต้า
ซือมิ่งเท่านั้น เพราะแม่น ้าเย่ว์หมิงในตอนนี้มีการเคลื่อนไหว คงไม่ผิดที่โยวตูอ๋องจะร้อนใจหรอกกระมัง”“ใช่ขอรับ!” ชิงอ้ายเฟิงเองก็กัดฟันเห็นด้วย “ใต้เท้าเฉา ฝ่าบาททรงมีกลยุทธ์มากมายไม่มีผู้ใดอาจเทียบได้ แต่น ้าท่วมเมืองโยวตูนั้นเปลี่ยนแปลงนับครั้งไม่ถ้วน ขณะที่โยวตูอ๋องต่อต้านพระบัญชานั้นก็เพื่อมั่นใจว่าต้าซือมิ่งและปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนจะปลอดภัย จึงทำการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยคงไม่เป็นไรหรอกกระมัง”เฉิงคั่วได้ยินดังนั้นก็ไม่อาจพูดแทรกได้ เพราะเขาเป็นคนของฝ่าบาท กุมอำนาจทหารของราชสำนัก ต้องไม่พูดแทนเมืองโยวตูและต้าซือมิ่งในตอนนี้เป็นอันขาดแต่เฉาหมิงเฉิงที่สีหน้าดำเขียวถึงขีดสุด แม้นเขามีใจอยากจะขัดขวางอินสวินอี้ก็ตาม แต่เขาก็ต้องนึกถึงคุณหนูใหญ่เยี่ยนที่ฝ่าบาทนึกถึงตลอดเวลาด้วย ดังนั้น…“ก็ใช่! ในเมื่อเซ่าซือเฉินและหัวหน้าสำนักชิงเหลียนรู้สึ
