กว่าไม่มีปัญหาอันใด ข้าเองก็ไม่อาจขัดขวางได้ แต่ทว่าเมื่อตะวันขึ้นในวันรุ่งขึ้น โยวตูอ๋อง! ท่านต้องตามข้ากลับเมืองหลวง” เฉาหมิงเฉิงเปลี่ยนคำพูด“ตามที่เจ้าต้องการ” อินสวินอี้ตอบกลับเงียบขรึม แต่สายตายังคงอยู่ที่แม่น ้าเย่ว์หมิง นัยน์ตาประกายด้วยแสงสีแดง ความรู้สึกของเขาครั้งนี้ไม่ดีจริงๆ!
ความจริงก็ยืนยันแล้วว่า ความรู้สึกแรกของอินสวินอี้นั้นแม่นยำมาก! จากที่เขาสังเกตมาเห็นได้ชัดว่าแม่น ้าเย่ว์หมิงมีระลอกคลื่นที่ผิดปกติจริง เป็นระลอกคลื่นที่สงบนิ่งมากเกินไปนี่ทำให้เฉินฉุนเฟิงที่สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงนี้เช่นกันรู้สึกกังวล เพราะระลอกคลื่นเหล่านี้ช่างลึกลับเหลือเกิน ทั้งยังไวมากอีกด้วย เพียงพริบตาเดียวก็เต็มไปทั่วทั้งแม่น ้าแล้ว!“นี่…นี่มันคืออะไร” เฉิงคั่วมึนงงอินสวินอี้ไม่รู้ว่าคืออะไร แต่เขารู้ว่าแม่น ้าเย่ว์หมิงไม่เคยเกิดเรื่องเช่นนี้มาก่อน! ดังนั้นเขาจึงตะโกน “หนานเฉิงทง! เร่งมือเดี๋ยวนี้! เร็วเข้า…”ชิ้งงง!ชิ้งๆ…!ราวกับว่าเพื่อยืนยันความไม่สบายใจของอินสวินอี้ มีอักษรโบราณลอยขึ้นจากแม่น ้าเย่ว์หมิงระลอกคลื่นที่สงบนิ่งมากเหล่านั้น กลายเป็นอักษรโบราณทีละนิดๆ แต่ด้านใต้อักษรเป็นฉากมืดไร้แสงสะท้อนของดวงดาวและดวงจันทร์ที่ทำให้ผู้คนไม่สามารถมองทะลุได้!
นี่ไม่ใช่สภาพที่แม่น ้าในตอนค ่าควรจะมี! ดังนั้นกองกำลังเมืองโยวตูหลายนายที่อยู่ด้านหน้าจึงขว้างหอกของพวกเขาลงไป เพื่อทดสอบดูว่าคืออะไร
