กันแน่หอกทุกเล่มตรงหน้าทุกคนได้กลายเป็นควันสีดำทันทีที่ตกลงไปในแม่น ้า!“นี่มัน…มันคือ…”ชิงอ้ายเฟิงกำลังจะถามว่านี่คืออะไร ก็มีกำแพงอักษรโบราณสีเขียวเข้ม ‘ผุดขึ้น’ จากแม่น ้าเย่ว์หมิง แทนที่คลื่นมหึมาก่อนหน้านั้นค่อยๆ กลายเป็นกำแพงอักษรโบราณสีดำบริสุทธิ์“…”ทั้งกองทัพราชสำนักที่ค่อยๆ ถอยหลังกลับ กองทัพตำหนักซือมิ่ง ศิษย์สำนักชิงเหลียนต่างก็ตกใจกับฉากนี้! แม้แต่กองทัพเหล็กของเมืองโยวตูเองก็พากันชักกระบี่ออกมาเช่นกันส่วนอินสวินอี้นั้นเขาเดาได้แล้วว่าคืออะไร “ทุกกองทัพโปรดระวัง! นี่เป็นสิ่งมีชีวิต!” นี่ต้องเป็นสัตว์ประหลาดที่ปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนพูดถึงเป็นแน่ สัตว์ประหลาดที่อยู่ใต้ดินเมืองโยวตู ที่มีแม่น ้าเย่ว์หมิงเป็นลำตัวแน่ๆ“โยวตูอ๋อง! ท่านรู้ว่ามันคืออะไรอย่างนั้นหรือ” เฉินฉุนเฟิงถามอย่างตกใจ เขาสัมผัสได้ถึงอันตรายและกลิ่นอายอันน่าหวาดกลัวจากฉากดำที่สูงขึ้นเรื่อยๆ นี้ได้
เกรงว่า…เกรงว่านี่จะน่ากลัวกว่าน ้าท่วมเสียอีก!ดังนั้น…ชิ้งงง!แสงกระบี่หนึ่งลอยมาจากสำนักจวินจื่อประมุขสำนักจวินจื่อ…จวินอั้นเทียนมาแล้วชิ้งงง!ศิษย์สำนักจวินจื่อที่อยู่บนฝั่งแม่น ้าเย่ว์หมิงพากันชักกระบี่ออกมา!และเขตทางตอนใต้ของเมืองโยวตู กองทัพคำรามทั้งสามก็ได้รวมตัวกันแล้วเดินทางมาที่นี่“…”บนฝั่งของแม่น ้าเย่ว์หมิงกลับเงียบสุดขีด ทุกคนต่างกลั้นหายใจไว้ และจ้องไปที่ฉากมืดที่สูงขึ้นเรื่อยๆ นั่น รอให้ ‘มัน’ เผยธาตุแท
