ไม่ว่าจะเป็นปีกอิงหลงอาวุโสหรือร่างของอิงหลงอาวุโส ล้วน ‘มาจาก’ ต้าซือมิ่งผู้นี้ หากจะว่าบังเอิญล่ะก็เยี่ยนอวี๋ไม่เชื่ออย่างแน่นอนหลังจากนั้น ต้าซือมิ่งที่ลืมตาสีม่วงกระจกนี้กลับแสดงออกอย่างไร้เสียงและใสซื่อว่า เขาไม่รู้จริงๆ ว่าเถาชั่วร้ายนี้จะหลอมมาจากร่างอิงหลงอาวุโส“หึ” เยี่ยนอวี๋หัวเราะเสียงเย็น เห็นได้ชัดว่านางไม่เชื่อต้าซือมิ่งผู้น่าสงสาร แต่เขาก็ไม่ได้อธิบายอะไร เพียงแต่อุ้มเจ้าตัวน้อยที่กำลังผล็อยหลับมาอย่างรู้ตัว “เจ้าไปเถิด”“เจ้าไหวหรือ” เยี่ยนอวี๋ที่เดิมคิดจะปล่อยลูกน้อยไว้ให้กับเม่ยเอ๋อร์ถามขึ้นต้าซือมิ่งผู้น่าสงสารกลายเป็นต้าซือมิ่งผู้ ‘เป็นแบบอย่าง’ เขาจ้องไปที่แม่ของลูกน้อยอย่างมีความหมายลึกซึ้ง แล้วมองลูกน้อยที่‘โต’ เพียงนี้แล้วในอ้อมกอด จากนั้นก็ตอบด้วยความเงียบเยี่ยนอวี๋ “…”นางเข้าใจเสียอย่างนั้น!ต้องเป็นเพราะตอนเป็นปฐมราชินีเบื่อหน่ายเกินไปแล้วอ่านหนังสือมากไปจึงส่งผลให้เป็นเช่นนี้แน่! ที่สำคัญคือวิหคทมิฬน้อย
ไม่ได้เรื่อง ให้เขานำตำราผ่อนคลายมา แต่เขากลับนำหนังสือภาพอย่างว่ามาเสียอย่างนั้น!จริงๆ เลย…เยี่ยนอวี๋หายตัวไป ‘ทำงาน’ อีกครั้ง! ไม่อยากจะเจอหน้าต้าซือมิ่งอีก กำลังเตรียมปรับลมหายใจแล้ว…ในขณะนี้ เฉาหมิงเฉิงก็ได้นำพระบัญชาจากหยวนคังฮ่องเต้รวมถึงผู้แข็งแกร่งที่มีกลิ่นอายคาดเดาไม่ถูกกลุ่มหนึ่งมายังลั่วสุ่ยผ่านค่ายกลเคลื่อนเวหาพิเศษหลังจากนั้นเฉาหมิงเฉิงเพียงแค
