ึ้นมาใหม่ และเขาเองก็รักษาตัวสำเร็จ ทั้งยังมีทักษะการรักษาตัวเพิ่มขึ้นอีกด้วยแต่เยี่ยนอวี๋ยังคงสับสนอยู่ในใจ ‘แล้วเหตุใดชาติที่แล้วคนคนนี้ถึงได้ไม่ไปที่เมืองชางอู๋กัน’ แล้วก็…หากชาติที่แล้วคนผู้นี้ไม่ได้ไปที่สำนักชางอู๋ แล้วเยี่ยนจื่ออวี๋เจ้าเด็กนี่ตั้งท้องลูกของใครกัน“ว้าว” เจ้าตัวน้อยที่ไม่รู้ว่าท่านแม่คิดอะไรอยู่ เขาจึงได้มองท่านพ่อคนงามด้วยท่าทางน่ารักแสนประหลาดใจ “ว้าว!” ท่านพ่อช่างงดงามเสียจริง…เสียงอันนุ่มนวลน่าหลงใหลนี้ดึงดูดความสนใจของเยี่ยนอวี๋ได้ในทันที ทั้งยังทำให้นางโล่งใจ อย่างน้อยเจ้าก้อนนั่นก็ไม่ใช่เสี่ยวเป่าจริงๆในเมื่อไม่ใช่เด็กที่ ‘นาง’ ตั้งท้องเอง พ่อแท้ๆ ก็ย่อมไม่ใช่ต้าซือมิ่งผู้นี้ด้วย เช่นนั้นก็ต่างกันอย่างสิ้นเชิง และไม่มีทางเป็น ‘ท้อง’ เดียวกันแน่นอน
แม้นจะรู้ว่าผ่านไปนานแล้ว และตอนนี้ก็ไม่เหมือนกันแล้ว แต่ทุกครั้งที่นึกถึงเจ้าก้อนเลือดเนื้อที่ตกลงมามีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นชาติก่อนของลูกน้อยนั้น เยี่ยนอวี๋ก็ไม่อาจยอมรับได้“อ้ะ!”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่รู้ว่าท่านแม่กำลังมองตัวเองอยู่นั้น เขาก็ได้ ‘สละเวลา’ เงยหน้าและส่งยิ้มให้กับท่านแม่ของเขาไปหนหนึ่ง ดวงตาเป็นประกายดุจหินอัคนีสีดำ ทั้งน่ารักน่าชังและงดงามทำเอาเยี่ยนอวี๋ดวงตาค่อยๆ โค้งลง สายตาอบอุ่น “เสี่ยวเป่างดงามจริงๆ”เมื่อได้ยินเช่นนี้ เจ้าตัวน้อยก็รีบเงยหน้าอ้วนป้อมขึ้น แล้วชี้ไปยังท่านพ่อของเขา พร้อมด้วย
