สีหน้าภาคภูมิใจ “อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ…”เสี่ยวเป่าเหมือนท่านพ่อคนงาม! งดงาม! งดงาม! งดงาม…เยี่ยนอวี๋ “…”นางที่เข้าใจลูกน้อยทั้งหมด มองไปทางต้าซือมิ่งที่อยู่ตรงหน้าที่ลืมตาขึ้นมาพอดี ดวงตาสีม่วงใสราวกับกระจกเคลือบนั้น ทำให้ใบหน้าของเขาดูเงาวาว ขาวซีดและผอมแห้ง มีความงามพิศวงที่น่าประหลาดใจมากเยี่ยนอวี๋ “…”
เอาเถอะ ลูกน้อยตาดีมาก ท่านพ่อของเขาคนนี้งดงามจริง ในวันข้างหน้าเพียงแค่ลูกน้อยเติบโตไปอย่างปกติ คาดว่าคงงดงามเช่นนี้เหมือนกัน และอาจจะงามกว่านี้ด้วย“งามหรือไม่”“งาม”เยี่ยนอวี๋ “…”นางที่ถูก ‘หลอก’ ถามโดยไม่รู้ตัว จึงตอบกลับอย่างเป็นธรรมชาติ ทำให้ต้าซือมิ่งเผยรอยยิ้มออกมาดังนั้นเยี่ยนอวี๋จึงมองเห็นเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจ ดวงตาประดุจกระจกเคลือบคู่นี้ กระเพื่อมเป็นระลอกคลื่นคล้ายดาบราวกับว่าจะดึงดูดนางเข้าไปอย่างไรอย่างนั้นแต่ทว่า…ขณะที่ต้าซือมิ่งที่ได้ใจเล็กน้อยกำลังคิดจะลองโอบกอดปฐมราชินีเยี่ยนอยู่นั้น เขาก็ถูก ‘ตี’ หลังมืออีกครั้ง และถูกปฏิเสธด้วยความรุนแรงอีกครั้ง“งามแล้วเจ้าไม่คิดจะกอดหน่อยหรือ” ต้าซือมิ่งแสดงความเสียใจออกมาเยี่ยนอวี๋ “…”
หากนางความจำเสื่อมล่ะก็คงจะคิดว่าเขาคือลูกของนางแล้ว“อ้ะ! อ้ะ…”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ได้ยินเช่นนี้ก็ส่งเสียงดังขออุ้มให้อุ้มแล้ว! ท่านพ่อหรือท่านแม่อุ้มก็ได้ ขอแค่รีบพาเขา ‘ออกจาก’ พี่เม่ยเอ๋อร์เสียทีอู้ๆแน่นอนว่าเยี่ยนอวี๋เดินนำหน้าไปอุ้มลูกน้อยก่อน เ
