จ้าตัวน้อยที่ถูกปลดปล่อยแล้วรีบกอดท่านแม่ของเขาไว้แน่น จากนั้นหันศีรษะไปทางเม่ยเอ๋อร์ “อ้ะเนะเนะ…” พี่เม่ยเอ๋อร์อุ้มเสี่ยวเป่าแน่นเกินไป…จากนั้นเม่ยเอ๋อร์ที่เข้าใจผิดไปทั้งหมดก็กล่าวว่า “คุณชายน้อยไม่จำเป็นต้องขอบคุณเจ้าค่ะ นี่เป็นสิ่งที่ข้าต้องทำอยู่แล้ว”เยี่ยนเสี่ยวเป่า “…”เขาที่ดวงตาหมุนติ้ว ไม่สามารถสื่อสารกับพี่เม่ยเอ๋อร์ได้อีกต่อไป“เฮ้อออ…”ต้าซือมิ่งที่ถูกทอดทิ้งอยู่ตรงโน้น จำต้องลุกขึ้นด้วยตัวเองจากนั้นก็ถอนหายใจออกมาเสียงดัง ทำให้ดึงดูดความสนใจจากเจ้าตัวน้อยได้“อ้ะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่น้อยใจโบกมือไปทางท่านพ่อของเขาจากนั้นก็กอดคอของท่านแม่ไว้แน่น เร่งให้ท่านแม่อุ้มเขาไปทางท่านพ่อไวๆ
เยี่ยนอวี๋ทำตามความต้องการของลูกน้อย แต่หลังจากที่เจ้าตัวน้อยเข้าใกล้ท่านพ่อของเขาแล้วนั้น กลับไม่ได้ขอให้อุ้มแต่อย่างใดเพียงแต่เงยหน้ายื่นมืออ้วนป้อมไปทางท่านพ่อของเขาเท่านั้นเยี่ยนอวี๋ยังไม่เข้าใจในความหมายของลูกน้อย ต้าซือมิ่งจึงย่อตัวลง ทำให้นางถอยหลังกลับไปอย่างคุ้นเคย แต่เจ้าตัวน้อยกลับพุ่งเข้าไปข้างหน้า นางจึงจำต้องหยุดฝีเท้าเอาไว้ ป้องกันไม่ให้ลูกน้อยตกลงไปกลิ่นอายของต้าซือมิ่งที่เข้ามาใกล้อีกครั้งแทรกซึมไปในลมหายใจของเยี่ยนอวี๋อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และเยี่ยนเสี่ยวเป่าในอ้อมกอดของนางก็ได้กอดคอบิดาไว้แล้ว พร้อมกับขยับไปหาท่านพ่อของเขา “อ้ะเนะ…อ้ะเนะเนะ…”“พ่อไม่เป็นอะไร” ต้าซือมิ่งที่เข
