นังตั้งแต่พบหน้ากันวันแรกจวบจนวันนี้ราวกับผ่านไปแค่สามวันเท่านั้นแต่เขาติดตามนางมาแล้วหลายเดือน ที่สำคัญคือ…พวกเขายังมีลูกด้วยกันแล้วด้วย“เริ่มเลยเถิด” ระหว่างที่หรงอี้กล่าว เขาก็ได้เจรจากับลูกน้อยในอ้อมกอดแล้วว่า “เสี่ยวเป่า พ่อกับแม่มีเรื่องต้องไปจัดการ เสี่ยวเป่าให้เม่ยเอ๋อร์อุ้มก่อนได้หรือไม่”“อ้ะ” ถึงแม้จะไม่ยินยอมนักก็ตาม แต่เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็ยื่นมือไปทางเม่ยเอ๋อร์แต่โดยดี พร้อมทั้ง “อ้ะเนะเนะ…” บอกว่า พี่เม่ยเอ๋อร์ต้องไม่รัดเสี่ยวเป่าแน่นๆ อีกแล้วนะ ห้ามทำแบบนี้อีกนะแต่น่าเสียดาย เมื่อเม่ยเอ๋อร์รับเจ้าตัวน้อยมานางก็ตื่นเต้นจนรัดตัวเจ้าตัวน้อยค่อนข้างแน่น ถึงแม้จะไม่ถึงขั้นแน่นมากก็ตาม แต่ก็ทำเอาเจ้าตัวน้อยที่มีชีวิตชีวาคนนี้ก้มหน้าอวนอ้วนลง“ไม่จำเป็นต้องอุ้มแน่นมาก” ต้าซือมิ่งผู้ห่วงใยลูกน้อยชี้แนะเม่ยเอ๋อร์แต่เม่ยเอ๋อร์กลับตอบว่า “ข้ากลัวว่าจะทำให้คุณชายน้อยร่วงลงไป! แต่วางใจได้ข้าไม่มีทางบีบคุณชายน้อยรุนแรงแน่นอน ท่านวางใจได้”
เยี่ยนเสี่ยวเป่า “…”เขายังอยากจะหาพื้นที่ว่างเสียด้วยซ ้า!เพราะท่านลุงรองของเขารอไม่ไหวแล้ว เขาที่มีเลือดพุ่งออกมารอบตัว ทำให้กลิ่นอายแปรปรวนมากขึ้นไปอีกต้าซือมิ่งและเยี่ยนอวี๋รีบเบนความสนใจไปที่เยี่ยนจื่อเสาทันที แต่ฝ่ายหลังกลับกระอักเลือดออกมา ทำเอาเสี่ยวเป่าเป็นกังวลจน“อ้ะเนะเนะ” ส่ายศีรษะwx,kน่าเสียดายที่เม่ยเอ๋อร์รัดแน่นเกินไป เขาจึงไม่สามารถดีด
