ตัวขึ้นได้…“เริ่มได้” ต้าซือมิ่งที่น่าเกรงขามเรียกแสงแวววาวออกมาส่งไปที่เยี่ยนจื่อเสาเยี่ยนอวี๋หยิบเข็มเงินขนาดใหญ่ (เรียกอีกอย่างว่าหลอดเงิน)ของนางออกมาอีกครั้ง ทำเอาต้าซือมิ่งที่ยังสงบนิ่งอยู่ได้ตากระตุก“เจ้า…”เยี่ยนอวี๋ที่นำเข็มเงินใหญ่หนาแทงเข้าไปยังกระดูกสันหลังของเยี่ยนจื่อเสาอีกครั้ง ถึงได้ว่างถาม “เป็นอะไรไปอย่างนั้นหรือ”“ไม่มีอะไร” ต้าซือมิ่งหรงเก็บความสนใจหลอดเงินไว้ นึกเห็นใจพี่รองเงียบๆ
ส่วนเยี่ยนจื่อเสาที่ส่งเสียงคำรามไปหนหนึ่งก็คู่ควรกับหลอดเงินนี้จริงๆ เขาเจ็บจริงๆ นะ! เจ็บจนแทบจะคงสติไว้ไม่อยู่แต่เยี่ยนอวี๋ก็ได้กล่าวเตือนออกมา “พี่รอง รวบรวมพลังจิตไว้และคงสภาวะโจมตีขั้นวิญญาณปฐมภูมิเอาไว้ ที่เหลือให้เป็นหน้าที่ของพวกข้าเอง”เยี่ยนจื่อเสาที่ยังคงเจ็บปวดอยู่พยักหน้าเล็กน้อย ถึงแม้ก่อนหน้านี้เขาจะไม่สามารถได้ยินสิ่งที่พวกเยี่ยนอวี๋คุยกัน แต่เขาก็รู้ดีว่าน้องสาวของเขากำลังช่วยเขาอยู่ ดังนั้นเขาจึงเชื่อใจอย่างไม่ลังเลส่วนต้าซือมิ่งนั้นก็ยิ่งควบคุมได้อย่างราบรื่น เขาเริ่มใช้พลังวิเศษค่อยๆ ดึงดูดไขกระดูกของเยี่ยนจื่อเสาออกมา ในกระบวนการนี้เขายังต้องยึดร่างของเยี่ยนจื่อเสาให้มั่นคงด้วย และนำเขาเข้าสู่สภาวะดึงดูดไขกระดูกซี๊ดดด…เยี่ยนจื่อเสาที่เจ็บปวดถึงขีดสุด ไม่เพียงแต่ต้องทนรับความเจ็บปวดนี้อย่างมีสติครบถ้วน ยังต้องคงพลังจิตใจไว้ให้อยู่ในสภาวะทะลวงขั้นพลังอีก ถึงจะไม่ทำให้ก
