ี๋ลุกขึ้นเดินไปตรงหน้าลูกน้อย และอุ้มเข้ามาในอ้อมกอดทำเอาเสี่ยวเป่าดีใจจนกระทืบเท้าไปสองที จากนั้นก็หันกลับไปดูดนมที่ท่านพ่อของเขาชงให้“นี่คืออะไร”เยี่ยนอวี๋มองดูของเหลวสีขาวนม สามารถได้กลิ่นหอมจากมันดูคุ้นเคยนัก“นมแพะ”ต้าซือมิ่งที่ป้อนลูกน้อยเสร็จยังถามต่อว่า “เจ้าไม่เคยป้อนให้เสี่ยวเป่าหรือ”“เคย แต่เขาไม่ดื่ม” เยี่ยนอวี๋ถึงจะรู้ว่าเหตุใดนางถึงรู้สึกคุ้นเคย“เสี่ยวเป่าไม่ชอบดื่มนมตั้งแต่เล็ก กินเพียงพวกเข้าต้มเท่านั้น เดิมชุ่ยชุ่ยยังนึกว่าเขาจะไม่สามารถย่อยได้ แต่เขากลับทำได้”“อ้า…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่อ้าปากรอป้อนไม่มีทีท่าว่าไม่ชอบดื่มนมเลยสักนิด ทำเอาเยี่ยนอวี๋ที่ตอบกลับนั้น “…” หากไม่รู้คงคิดว่านางกำลังพูดปดอยู่เป็นแน่
แต่ต้าซือมิ่งบางคนกลับรู้สาเหตุ “พวกเจ้าไม่จัดการกับกลิ่นนมให้ดีเสียก่อน ทำให้เขารู้สึกเหม็นคาว”เยี่ยนอวี๋ “…”ลูกน้อยเลือกกินเพียงนี้เชียวหรือ เหตุใดนางจึงไม่รู้แต่ต้าซือมิ่งบางคนก็ถามขึ้น “เจ้าไม่ป้อนนมของเจ้าให้เขาหรือ”เยี่ยนอวี๋รู้สึกว่านี่เป็นคำถามที่ไม่สมเหตุสมผล แต่ในขณะเดียวกันก็ดูเป็นธรรมชาติมากเช่นกัน แต่นางยังคงไม่อยากตอบคำถามแต่ต้าซือมิ่งบางคนยังคงถามต่อไป “หืม?”“คุณหนูใหญ่ไม่ป้อน!” เม่ยเอ๋อร์รีบก้าวขึ้นมาตอบแทน นางน่าจะสัมผัสได้ว่าคุณหนูใหญ่ของนางไม่รู้จะตอบคำถามนี้อย่างไรดีมีสัญญาณของการถูกเอาเปรียบแต่ถึงแม้เม่ยเอ๋อร์จะตอบแทน เยี่ยนอวี๋ก็ยังคงรู้สึกแป
