ลกอยู่ดีนางจึงเปลี่ยนเรื่องทันที “ตอนนี้พวกเรายังคงออกไปไม่ได้ เพราะผนึกถูกเพิ่มเกราะเสริมอีกแล้ว”“อ้อ” ต้าซือมิ่งที่ไม่เป็นกังวลป้อนนมลูกน้อยต่อไปเยี่ยนอวี๋หมดคำจะพูด นางถามขึ้น “ตาของเจ้าหายดีแล้วหรือ”
ต้าซือมิ่งที่ป้อนนมชะงักไปชั่วขณะไม่ได้ตอบอะไร จนเยี่ยนอวี๋เงยหน้ามองเขา เขาถึงตอบว่า “เทียบกับหมัดของเจ้าแล้ว นี่ไม่นับเป็นอะไรเลย”เยี่ยนอวี๋ “…”ดังนั้นเพราะอะไรถึงโดนหมัด! คนผู้นี้ไม่รู้เลยหรือ หากเขาไม่เสแสร้ง นางจะต่อยเขาหรือ…สมน ้าหน้าเม่ยเอ๋อร์เองก็คิดเช่นนี้ “ต่อไปหากท่านทำอะไรคุณหนูใหญ่อีกอย่าว่าแต่คุณหนูใหญ่จะต่อยท่านเลย ข้าเองก็ไม่เกรงใจเช่นกัน! นี่เป็นครั้งสุดท้าย”“เม่ยเอ๋อร์” ต้าซือมิ่งบางคนจำต้องตอบ “ข้านั้นเติมเต็มสิ่งที่คุณหนูใหญ่ของเจ้าคิดต่างหาก”“ถุย!”“เหลวไหล!”เยี่ยนอวี๋เก็บอาการไม่อยู่เม่ยเอ๋อร์เองก็ระเบิดแล้วเช่นกัน “ท่านพูดเหลวไหลอะไรกัน!ท่านกล้าดูหมิ่นคุณหนูใหญ่อย่างนั้นหรือ…ข้าไม่ปล่อยท่านไว้แน่!วางถ้วยช้อนบนมือของท่านลงซะ แล้วมาสู้กัน!”
“อ้ะ! อ้ะเนะเนะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ได้ยินว่าถ้วยช้อนจะถูกวางลงร้อนรน เขารีบคว้ามือของท่านพ่อไว้ แล้วลองหยิบถ้วยด้วยตัวเองและดื่มมันลงไปเม่ยเอ๋อร์ “…”นางดับไฟเช่นนี้แล้วอย่างนั้นหรือต้าซือมิ่งผู้นี้มีอุบายจริงๆ! ขโมยใจของคุณชายน้อยไปก่อนตอนนี้จะสู้กันก็ไม่ได้ ไม่สู้ก็ทำเอาคนโกรธมาก คุณหนูใหญ่เองก็คงรำคาญเพราะเช่นนี้เหมือนกัน
