“ใช่แล้ว! สัตว์ประหลาดโอวปาซือก็เป็นฝีมือของสารเลวคุนอู๋พวกนี้เช่นกัน ในเมื่ออย่างไรก็ต้องไปหา เช่นนั้นก็ไปหาพร้อมกันเสียเลย” เม่ยเอ๋อร์รู้สึกว่าสำนักคุนอู๋นี้ผิดปกติตั้งแต่รากเหง้าแล้ว
“แต่เจ้าไปเช่นนี้เลยต้องไม่ได้อะไรกลับมาแน่ๆ” อินหลิวเฟิงกลับไม่เห็นด้วย “ยิ่งไปกว่านั้นนั่นเป็นอาณาเขตของพวกเขา ต้องยากแน่ๆ ข้าว่าเราสามารถใช้ประโยชน์จากพิธีแต่งตั้งเจ็ดสำนัก แล้วจับใครสักคนมาถามไถ่ได้”“มีเหตุผล” เยี่ยนจื่อเสาเห็นด้วยกับข้อแนะนำของอินหลิวเฟิงมาก “ปลอดภัยไว้ก่อน ท่านพ่อกับปู่ทวด รวมถึงผู้อาวุโสบางส่วนต้องไปถึงเมืองหลวงพร้อมกับเราอย่างแน่นอน พวกเรามีกำลังคน!”“นักกระบี่อาวุโสของสำนักข้าก็จะไปด้วยเช่นกัน” จวินฮวนกล่าวเสริมอยู่ข้างๆเพียงแต่ว่า…“นี่ๆ! อย่า…อย่าเพิ่งพูดเรื่องนี้เลย นายน้อย คุณหนูใหญ่ ต้าซือมิ่ง พวก…พวกท่านดูทีว่าอะไรตกใส่หน้าข้า” เอ้อร์เหมาที่รู้สึกเหนียวหนืดบนใบหน้าจะร้องไห้แล้ว!ความรู้สึกนี้…
