ดังนั้น หากไม่ใช่เขาอยากจะประกาศว่าตนมีความสามารถสามารถเข้าออกได้ ไม่ก็…เยี่ยนอวี๋ที่มองต้าซือมิ่งบางคนอย่างล ้าลึกถึงจะเอ่ยปากกล่าว“เจ้าดูแลเสี่ยวเป่าให้ดี”
“อืม” ต้าซือมิ่งที่หน้าตาดุจเทพเจ้าก็เชื่อฟังจริงๆแต่เยี่ยนอวี๋กลับไม่ลืมพลังอันดุร้ายที่เขาอัญเชิญมาก่อนหน้านั้นที่แม่น ้าเยว์หมิง ทำให้ลูกน้องของนางตกใจกลัวเหมือนหลานชายคนหนึ่งอย่างไรอย่างนั้นนี่ก็คือหมาป่าในร่างแกะตัวหนึ่ง! และยังเป็นพ่อของลูกน้อยอีกด้วย…หลังจากที่ ‘หมาป่า’ บางตัวถูกเพ่งมองไปครู่หนึ่งก็ยังเอ่ยหยอกล้อปฐมราชินี “ดูดีหรือไม่”เยี่ยนอวี๋ “…”หากนี่เป็นลูกน้อยของนาง นางจะตอบ…อืม! ดูดี หากเป็นลูกน้อยของนางย่อมต้องดูดีอยู่แล้วแน่นอนเยี่ยนอวี๋ที่เก็บสายตาที่มองกลับมาหันไปทางอินหลิวเฟิง “ช่วยข้าที”“อ้อๆ! มาแล้ว!” อินหลิวเฟิงถึงได้กล้าเข้าไปใกล้เล็กน้อย เพื่อไม่ให้ต้าซือมิ่งบางคนคอยยิงธนูใส่อย่างลับๆ นั่นมันช่างเย็นชาจริงๆ!เยี่ยนอวี๋หยิบพู่กันงดงามหลากสีและ ‘น ้าหมึก’ ที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมา เริ่มวาดค่ายกลลงบนถ ้าใยไหมที่นางกำลังเพ่งมองอยู่
แต่ทว่าการสร้างรูปแบบค่ายกลนี้กินแรงของเยี่ยนอวี๋มากอย่างเห็นได้ชัด ดังนั้นพลังจิตวิญญาณของนางจึงอ่อนแอลงอย่างรวดเร็วจนอินหลิวเฟิงเป็นกังวลต้าซือมิ่งบางคนที่อุ้มลูกน้อยอยู่ลุกขึ้น “ข้าวาดเอง เจ้าสอนข้า”“เจ้าเป็นเพียงคนตาบอด อย่ายุ่งเสียดีกว่า” เยี่ยนอวี๋แบ่งสมาธิส่วนหนึ่งมาตอบกลับ
