ู้ว่ามันกำลังคิดอะไร ทว่าทุกคนก็เห็นตรงกันว่า มันกำลังจ้องตาค่ายกลนั้นจนเวลาล่วงเลยไปนาน…วิ้ง!ตาค่ายกลที่ปิดไว้อย่างแน่นหนาจู่ๆ ก็สั่นไหวเบาๆ!นี่มัน…คนสำนักจวินจื่อระวังตัวทันที!อิงหลงโบราณถอนหายใจอย่างโล่งอก เพราะว่ามันได้กลิ่นอายของนายหญิงจากแรงสั่นไหวนี้แล้ว มันจึงตัดสินได้ว่านายหญิงของมันไม่เป็นอะไร“นายหญิง…”อิงหลงโบราณที่รู้สึกละอายใจขานเรียกเบาๆส่วนเยี่ยนอวี๋ที่อยู่ในโลกที่ถูกกัดกร่อนกลางตาค่ายกลนั้นก็เพิ่งสื่อสารกับหินปราบมาร นางจึงสามารถมองทะลุผ่าน ‘ชั้นหมอก’ ที่ก่อตัวขึ้นโดยปีศาจฝีหนอง เห็นถ ้าใยไหมดังที่ต้าซือมิ่งบอก“คุณหนูใหญ่!” เม่ยเอ๋อร์ที่แหวกใยเหนียวสีเหลืองออก นางก็ขานเรียกอย่างสัมผัสได้
เยี่ยนอวี๋ใช้สมาธิจดจ่อ ส่งกระแสจิต “ข้าเอง เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”“ข้าน้อยสบายดี” สถานการณ์เม่ยเอ๋อร์ไม่แย่ ใยเหนียวเหลืองนั่นทำอะไรนางไม่ได้ ถึงแม้นางเข้าไปในถ ้าใยไหมแล้ว ใยเหนียวเหล่านั้นก็มิสามารถเข้าใกล้นางได้ในความเป็นจริงแล้ว หากไม่ใช่เพราะช่วยเอ้อร์เหมาและเยี่ยนจื่อเสา นางคงไม่ตกลงมาที่นี่ ที่นางเข้ามาก็เพื่อเจาะค่ายศัตรู จะได้สังหารศัตรูง่ายยิ่งขึ้นและสภาพปกติดีของเม่ยเอ๋อร์ก็ทำให้เยี่ยนอวี๋มีแผนการ “เจ้าไปช่วยคนก่อน รอฟังคำสั่งข้า”“เจ้าค่ะ คุณหนูใหญ่!” เม่ยเอ๋อร์ผ่าฝีหนองออกเพื่อช่วยเอ้อร์เหมาออกมาอย่างดีอกดีใจ ฝ่ายหลังถูกกัดกร่อนจนสลบไปแล้ว แต่เม่ยเอ๋อร์มียา เยี่ยนอวี๋จึงไม
