่กังวล และนางก็เห็นว่าเยี่ยนจื่อเสาไม่เป็นอะไรมาก นางจึงสื่อสารกับหินปราบมารต่อ ฝ่ายหลังสับสนมาก เห็นได้ชัดว่ามันถูกกัดกร่อนไปมากเยี่ยนอวี๋หวังว่าจะทำให้หินปราบมารกลับมาบริสุทธิ์ได้อีกครั้งเพื่อใช้มันเป็นประโยชน์ในการทำความรู้จักสถานที่แห่งนี้ แล้วจึงขจัดการสึกกร่อนเหล่านี้และหนีออกจากที่นี่ แต่แล้ว…เยี่ยนอวี๋ยังคงได้ยินเสียงเสียงพึมพำราวกับกำลังฝันภายในหินปราบมาร และยังเป็นการพึมพำที่ไร้สติ ไม่ชัดเจนด้วย หากไม่ใช่
เพราะมันยังมีสัญชาติญาณ ‘เชื่อฟัง’ ปฐมราชินีหยวนชูหลงเหลืออยู่บ้าง เยี่ยนอวี๋คงไม่สามารถเข้าไปในอนุสติของมันและเห็นถ ้าใยไหมนี้ได้ผ่านไปครู่หนึ่ง เมื่อเยี่ยนอวี๋เรียกร่างแยกของตนคืนบางส่วน ยังเหลือบางส่วนไว้สื่อสารกับเม่ยเอ๋อร์ นางขมวดคิ้วครุ่นคิดอย่างหนักทำให้ต้าซือมิ่งถามขึ้น “ไม่มีความคืบหน้าหรือ”“อืม” เยี่ยนอวี๋ไม่อยากพูดมากไปกว่านี้ เพราะนางกำลังใช้ความคิดอินหลิวเฟิงกลับเซ้าซี้ “เช่นนั้นเอ้อร์เหมาจะทำอย่างไร”“ไม่เป็นไรแล้ว เม่ยเอ๋อร์ช่วยเขาไว้แล้ว”“แล้ว…”“หุบปาก” เยี่ยนอวี๋หงุดหงิดอินหลิวเฟิงไม่กล้าพูดอะไรอีกต้าซือมิ่งกลับหายวับไปข้างกายเยี่ยนอวี๋พร้อมเด็กน้อย ก่อนจะยื่นเด็กน้อยออกไปเยี่ยนอวี๋ชะงักเล็กน้อย แต่นางก็อุ้มเด็กน้อยที่หลับสนิทเข้ามาในอ้อมอก แล้วจึงลืมตามองไปที่ต้าซือมิ่งที่ยังคงหลับตาอยู่ อดถามไม่ได้ว่า “เจ้าลืมตาให้ข้าดูหน่อยสิ”
ต้าซือมิ่งลืมตาขึ้นอย่างว
