่าง่ายเยี่ยนอวี๋จึงสบเข้ากับดวงตาสีม่วงเข้มที่เต็มไปด้วยฝ้า ไม่มีการตอบสนองเช่นคนตาบอดอย่างไรอย่างนั้น“เกิดอะไรขึ้น” เยี่ยนอวี๋รีบยื่นมือไปขยายดวงตาของต้าซือมิ่งนางตั้งใจมองตาดำของเขา พบว่าตาดำของเขาไร้ชีวิตชีวา ไม่มีการตอบสนอง แต่นางก็ดูไม่ออกว่าปัญหาอยู่ตรงไหนต้าซือมิ่งยกมือขึ้นไล่ไปตามมือบอบบางและไร้กระดูกของเยี่ยนอวี๋ก่อนจะจับตาตนเอง กล่าวว่า “ไม่เป็นอะไรมาก แค่สูญเสียพลังมากไปเล็กน้อย พักผ่อนสักครู่ก็หาย”เยี่ยนอวี๋ดึงมือกลับทันที พูดขึ้นว่า “ข้าบอกแล้วว่าไม่ให้เจ้ามาไงเล่า เจ้ายืนรอดีๆ ข้างนอกกับเสี่ยวเป่าไม่ได้หรือ”ต้าซือมิ่งที่ได้ยินดังนั้นก็ยิ้มและพูดเบาๆ อย่างอ่อนโยน “เจ้าเป็นห่วงข้า”
