ฝ่าความมืด ในนั้นยังปรากฏกระแสน ้าวนที่ยังไม่สลายไปตามคาด“พ่อคุณทูนหัวตื่นมาสัมผัสได้อีกหรือไม่” อินหลิวเฟิงกลับฝากความหวังไว้ที่เด็กน้อย ผู้ซึ่งเดิมทีเขาไม่เชื่อ ทว่าฝ่ายหลังก็ได้พิสูจน์‘ความสามารถ’ พิเศษของตนเองแล้วทว่าเด็กน้อยในบัดนี้หลับสนิทไปแล้ว ‘พลังงานที่สูญเสียไป’ ในการตามหาคนใกล้ชิด ทำให้เขาเหนื่อยเอาการ มิหนำซ ้าตอนนี้ท่านพ่อและท่านแม่ก็อยู่ข้างกายเขาแล้ว เขาจึงไม่มีอะไรต้องกังวลส่วนท่านลุงรองของเขาก็คงถูกเจ้าตัวน้อย ‘ลืม’ ไปแล้ว และอาจจะเป็นเพราะเขาเชื่อมั่นในตัวท่านพ่อของเขามาก อีกทั้งอาการง่วงหงาวหาวนอนที่มิอาจต้านทานได้ของเขา เขาจึงจำเป็นต้องพักผ่อนแล้วทว่าสถานการณ์ในยามนี้…
“เขาใช้พลังในโลกอีกโลกหนึ่งไม่ได้แล้ว” หรงอี้ลูบหลังของเด็กน้อยเบาๆ เพื่อกล่อมให้เขาหลับสนิทยิ่งขึ้น ในขณะเดียวกันก็คอยสังเกตข้างบน เขาพยายามใช้สายตามองหาความแตกต่างในนั้นเยี่ยนอวี่เองก็สื่อจิตสัมผัสออกไป นางพยายามสัมผัสบริเวณที่ต้าซือมิ่งมอง ถึงอย่างไรการสัมผัสของนางก็มิได้ถูกปิดกั้นไว้มากเท่าไรนักถึงแม้สถานที่ตรงนี้เป็นถิ่นของปีศาจฝีหนอง แต่ดินแดนอีกครึ่งหนึ่งก็เป็นของนาง นางเองก็มีความได้เปรียบทางภูมิศาสตร์ไม่มากก็น้อย นางจึงสัมผัสบางอย่างได้“ให้ตายเถอะ!”“เม่ยเอ๋อร์…”มีเสียงก่นด่าของเม่ยเอ๋อร์ดังขึ้นเบาๆ และเสียงตะโกนอันอ่อนแอของเยี่ยนจื่อเสา?“พี่รอง!”เยี่ยนอวี๋หรี่ตาลง ทำท่าจะไปตามหา ทว่าต้าซ
