ือมิ่งก็คว้าข้อมือเรียวเล็กของนางไว้ “ใจเย็น”ต้าซือมิ่งที่มองกลับมาหานางหลับตาลง บรรเทาอาการไม่สบายตา “เม่ยเอ๋อร์และพี่เขยรองยังรับมือได้ แต่พวกเราหาทางจากด้านล่างดีกว่า อย่าเข้าไปเลย”
“เจ้าเห็นแล้วหรือ” เยี่ยนอวี่ประหลาดใจเล็กน้อย แต่นางก็ดึงมือออกอย่างไม่รอช้าต้าซือมิ่งที่หลับตาอยู่ลอบถอนหายใจพลางผงกศีรษะพูดว่า “อืมน่าจะเป็นถ ้าใยไหม พวกเขารวมถึงเอ้อร์เหมาทั้งสามคนถูกขดเป็นตุ่มหนอง” ไม่น่ามองเลย…นอกจากนี้ ต้าซือมิ่งที่เห็นภาพลางๆ เขาก็คว้ามือเยี่ยนอวี๋ไว้อีกครั้ง ฝ่ายหลังจะดึงมือออกทันที เสียดายที่ดึงไม่ออก“ทำอะไรของเจ้าน่ะ!?” เยี่ยนอวี๋กล่าวอย่างเยือกเย็น“แบมือออก” ต้าซือมิ่งหรงที่เพิ่งลืมตาขึ้น เขาก็ก้มลงมองมือที่อยู่ในกำมือของเขา และพูดอย่างจริงจังเยี่ยนอวี๋ดึงมือกลับไปไม่ได้ และยังถูกต้าซือมิ่งยัดเจ้าตัวน้อยใส่นางจำเป็นต้องรับเด็กน้อยไว้ด้วยมืออีกข้างหนึ่ง จากนั้นมือข้างที่ว่างของต้าซือมิ่งก็แบมือของนางออกเยี่ยนอวี๋ไม่ทันได้ขัดขืน เขาก็ใช้นิ้วของตนวาดบางสิ่งลงบนมือของนางแล้ว “ข้าเห็นภาพนี้ เจ้าอาจจะรู้ว่าคืออะไร”เยี่ยนอวี๋ขมวดคิ้วฝืนทนความไม่สบายใจไว้ ก่อนจะดึงความสนใจทั้งหมดไปที่นิ้วที่จรดลงบนมือของนาง เพื่อคอยสัมผัสภาพวาดของเขา จากนั้นในศีรษะของนางก็ปรากฏภาพวาดที่นางคุ้นเคยเป็นอย่างดี
เพียงแต่ว่า…“น่าแปลก” เยี่ยนอวี๋ขมวดคิ้ว “ลวดลายของภาพนี้คือลวดลายศักดิ์สิทธิ์ที่จะปรากฏเม
