เขาคิดถึงครานั้น… ที่ถูกจับหน้าอกก็เป็นเพียงอุบัติเหตุ ทั้งหมดเป็นเพราะมีเด็กน้อยช่วยเหลือ แต่อินหลิวเฟิงคนนี้น่ะหรือ มารดาเด็กน้อยกลับถือวิสาสะ ‘จับ’ เอง“อ้ะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่รู้ว่าท่านพ่อกำลังหึง เขายังเร่งเร้าท่านพ่อ “อ้ะเนะเนะ?”และเมื่อเสียงของปีศาจหายไปแล้ว เยี่ยนอวี๋จึงได้ยินเสียงของเด็กน้อยดังขึ้นจากที่ที่ไกลออกไป?เยี่ยนอวี๋มองไปตามเสียง แล้วนางก็เห็นพ่อลูกคู่นั้น“อ้ะเนะ!” เมื่อเยี่ยนเสี่ยวเป่าเห็นว่าท่านแม่ของเขามองมาแล้วเขาก็ส่งเสียงเรียกอย่างดีอกดีใจ “อ้ะเนะเนะ!”ต้าซือมิ่งกลับ ‘จ้อง’ อินหลิวเฟิง ฝ่ายหลังพลันรู้สึกเสียวสันหลังวาบ เขาเพิ่งพบว่าต้าซือมิ่งกำลังจ้องเขาอยู่ เขาจึงรีบลูบหน้าอกตนเอง กูไหน่ไนเพิ่ง ‘แตะ’ เขาตรงนี้ ซี๊ดดด…“แค่ก!” อินหลิวเฟิงกำลังจะบอกว่าเขาอธิบายได้ เยี่ยนอวี๋ก็หายวับไปหาพ่อลูกสองคนนั้นแล้ว ถึงอย่างไรพื้นที่ตรงนี้ไม่เสถียร พลังของนางมิอาจส่งมาได้ง่ายนัก ทว่านางก็ขมวดคิ้วไว้แน่นมาก!
“อ้ะเนะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ายื่นลำตัวออกไปขณะที่ท่านแม่ก้าวมาข้างหน้า จากนั้นเขาก็ยื่นมืออวบอ้วนของตนออกไปขอให้ท่านแม่อุ้มเขาเยี่ยนอวี๋ย่อมปฏิเสธไม่ลง นางยื่นมือออกไปรับเด็กน้อยไว้ เมื่อฝ่ายหลังเข้าไปในอ้อมอกของท่านแม่ของเขาแล้ว เขาก็กอดคอท่านแม่ไว้แน่นพลางส่งเสียง ‘อ้ะเนะ’ ไม่หยุดเยี่ยนอวี๋ลูบศีรษะโล้นน้อยๆ ของเด็กน้อยพลางจูบแก้มของเขานางปลอบเขาว่า “เสี่ยวเป่าอย่
