าร้อนรน ท่านแม่ไม่เป็นอะไร ไม่ต้องกลัวนะ”“อ้ะเนะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากอดท่านแม่ไว้แน่นกว่าเดิมเยี่ยนอวี๋ใจละลายไปหมดแล้ว คำพูดที่แต่เดิมจะตำหนิต้าซือมิ่งก็ถูกกลืนลงไปหมด กลายเป็น “ข้าให้นายท่านจวินบอกให้พวกเจ้าวางใจแล้วมิใช่หรือ”“อ้ะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากลับส่งเสียงร้องขึ้นมา ก่อนจะจับคอขาวเนียนดุจหิมะของท่านแม่เพื่อแสดงความไม่พอใจแม้จะไม่แรงมาก แต่ก็ทำให้เยี่ยนอวี๋รู้ว่าเยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่พอใจส่วนต้าซือมิ่ง เขายังคงหึงไม่หายเยี่ยนอวี๋เห็นเขาเงียบไม่พูดไม่จาก็มองไปที่เขาและถามว่า“ทำไมเจ้าไม่พูด”
เมื่อเยี่ยนอวี๋มองตาสีม่วงใสดวงนั้น เขายังฉายแววไม่พอใจด้วย?…ทำให้เยี่ยนอวี๋ชะงักเล็กน้อย นางถึงกับตั้งใจมองอีกครั้ง และก็พบว่ามีแววไม่พอใจอยู่จริงๆ เห็นได้อย่างชัดเจน มิอาจเมินเฉยได้“เป็นอะไรไปหรือ” เยี่ยนอวี๋งุนงงไปหมดต้าซือมิ่งจึงตอบว่า “เจ้าสัมผัสนายท่านน้อยอิน”“…”อินหลิวเฟิงที่อยู่ไกลออกไปเหงื่อไหลไม่หยุดราวกับน ้าตก เขาอุตส่าห์สำเหนียกตนไม่เข้าไปใกล้แล้ว แต่ก็ยังโดนอยู่ดีเยี่ยนอวี๋นิ่งงันไปพักใหญ่กว่าจะเข้าใจว่าต้าซือมิ่งอาจจะหมายถึงนางสัมผัสตัววิหคทมิฬน้อยตัวนั้น?เยี่ยนอวี๋ “…” นางหมดคำพูดต้าซือมิ่งกลับเอ่ยขึ้นว่า “ถึงแม้ข้ารู้ว่าเจ้าทำไปเพราะผนึกพลังสายเลือดของเขากลับไปก็ตาม”เยี่ยนอวี๋ “…” แล้วอย่างไรต่อเล่า เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับเขาด้วยหรือทว่าต้าซือมิ่งยังดึงดันทำให้เกี่ยวข้องกั
