บเขาให้จนได้ “หน้าอกของผู้ชาย จะจับตามใจไม่ได้ เจ้าน่ะก่อนหน้านี้จับของข้า บัดนี้มาจับของ ‘ชายอื่น’ ” เขาเน้นเสียงหนักลงที่สองคำสุดท้ายด้วยเยี่ยนอวี๋ “…”
เหตุใดฟังไปแล้วเหมือนว่านางเป็นหญิงโคมเขียวอย่างไรอย่างนั้นอย่าว่าแต่นางที่คิดว่าเหมือนเลย แม้แต่เยี่ยนเสี่ยวเป่าเองก็รู้สึกเช่นนั้น เด็กน้อยจึงยื่นศีรษะออกมาจากซอกคอของท่านแม่ เขามองท่านแม่ของเขา จากนั้นมองท่านพ่อของเขา แล้วก็มองไปที่สุนัขรับใช้ที่ยืนอยู่ไกลออกไป…เดิมทีเยี่ยนอวี๋ยังไม่รู้สึกอะไร เพราะถึงอย่างไรต้าซือมิ่งคนนี้ก็พูดจาเพ้อเจ้อไปเรื่อย ทว่าเมื่อถูกเด็กน้อยมองเช่นนี้ นางก็… ลูบศีรษะของเด็กน้อยเงียบๆ “สถานการณ์คับขันน่ะ ต่อไปข้าจะสอนอินหลิวเฟิงผนึกและปลดผนึกพลังด้วยตนเอง”ต้าซือมิ่งที่หมวดคิ้วก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เขายื่นมือออกไปลูบเด็กน้อยและตอบว่า “อืม ข้าหายโกรธแล้ว”เยี่ยนอวี๋ “?”นางอธิบายให้เด็กน้อยฟังต่างหากเล่า!“อ้ะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากอดมือท่านพ่อไว้แน่น เขาลูบหลังมือของท่านพ่อราวกับกำลังปลอบท่านพ่อ ท่าทางฉลาดเป็นกรดเช่นนี้ทำเอาเยี่ยนอวี๋เงียบงันอีกครั้ง…ถึงแม้นางกำลังพยายามคิดว่าจะพูดอะไรดี แต่ต้าซือมิ่งก็ไม่เปิดโอกาสให้นางพูดอีก “ตัวอัปลักษณ์น่าขยะแขยงเหล่านั้น เจ้ารู้หรือไม่ว่าต้องถอนรากถอนโคนมันและหนีออกจากที่นี่อย่างไร”
เยี่ยนอวี๋ถูกเบี่ยงเบนความสนใจไปทันที “ไม่รู้”“ข้าเห็นว่าเมื่อครู่นี้ที่นี่ถูกสร้างเป็
