างเดิมของปีศาจตนนี้ นางถึงกับเดาว่าปีศาจฝีหนองรอบทิศเป็นส่วนหนึ่งของมันแม้กระทั่ง…“หนวดที่อยู่ข้างนอกเหล่านั้น เกรงว่าเกิดมาจากมัน” เยี่ยนอวี๋พูดถึงตรงนี้ก็อดพูดขึ้นไม่ได้ว่า “ข้าฝากให้นายท่านจวินบอกพวกเจ้าว่าอย่าเข้ามา เขาไม่ได้บอกหรือ”“บอกแล้ว”“แล้วเจ้า…”เยี่ยนอวี๋กำลังจะหา ‘คนรับผิดชอบ’ เสียงกรีดร้องของเอ้อร์เหมากลับดังขึ้นจากที่ที่ไม่ไกลนัก!อินหลิวเฟิงหายวับไปทันที “เอ้อร์เหมา?”เยี่ยนอวี๋ก็หยุดพูดลงในทันใด “ไปดูกัน”
ทั้งสามคนเร็วกว่าอินหลิวเฟิงอย่างเห็นได้ชัด แต่ขณะที่พวกเขาเร่งมาถึงที่หมาย ก็ไร้ร่องรอยของเอ้อร์เหมาแล้ว! เหลือเพียงหมอกสีเลือดที่ซ่อนกลิ่นอายของเอ้อร์เหมาไว้“เอ้อร์เหมา!?” อินหลิวเฟิงสีหน้าเปลี่ยนในทันที “เขาถูกดูดกลืนไปแล้วหรือ”เยี่ยนอวี๋หรี่ตาลงเล็กน้อย “ไม่น่ารอด”“ให้ตายเถอะ!” แม้อินหลิวเฟิงจะไม่ชอบบ่าวใช้โง่เขลาคนนี้เท่าไรนัก แต่พวกเขาสองคนก็โตมาด้วยกัน ย่อมมีความผูกพัน เมื่อเขาได้ยินข่าวร้ายเช่นนี้ อารมณ์ของเขาก็แทบจะปะทุ!ต้าซือมิ่งกลับพบอีกว่า “ยังมีกลิ่นอายของพี่เขยรองด้วย”“และของเม่ยเอ๋อร์” เยี่ยนอวี๋นัยน์ตานิ่งขรึม “เม่ยเอ่อร์ทิ้งกลิ่นอายไว้ แต่ก็กระจัดกระจายมาก ติดตามได้ยากนัก”“เสี่ยวเป่า” ต้าซือมิ่งเรียกเด็กน้อย เขามองไปที่เด็กน้อย ฝ่ายหลังก็ร้อง ‘เนะ’ ขานตอบ เขามองท่านพ่อของเขาด้วยดวงตากลมโตเป็นประกาย “เนะเนะ?” มีอะไรหรือขอรับหรงอี้ชี้นำเด็กน้อยด้วยใบห
