น้าเป็นมิตร “เสี่ยวเป่าคิดถึงท่านลุงหน่อยสิ”
“เนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่านัยน์ตาเป็นประกายวาบ เขาเข้าใจท่านพ่อแล้ว อีกทั้งจากประสบการณ์เมื่อครู่ก็ทำให้เขารู้ว่าการคิดถึงเช่นนี้ก็คือการตามหา!ทว่าเยี่ยนอวี๋ไม่เข้าใจ “เจ้าให้เสี่ยวเป่า…”“จุ๊ๆ” หรงอี้ยกนิ้วชี้ขึ้นมาแตะไว้ข้างหน้าริมฝีปาก ส่งสัญญาณให้นางเงียบ อย่าทำให้เด็กน้อยที่กำลังสัมผัสท่านลุงรองของเขาสมาธิหลุดเยี่ยนอวี่ไม่เข้าใจว่าสองพ่อลูกคู่นี้กำลังทำอะไรดูลึกลับเช่นนี้ แต่นางสัมผัสได้ว่าเด็กน้อยในตอนนี้กำลังแผ่ซ่านการรับรู้คล้ายพลังจิตวิญญาณ?อินหลิวเฟิงก็สัมผัสได้เช่นกัน จากนั้นเขาก็ตะลึง! และความตะลึง ‘สุดขีด’ เช่นนี้ ก็ขับไล่ความโศกเศร้าในใจเขาออกไปไม่น้อยถึงแม้หลังจากที่รู้ว่าเม่ยเอ๋อร์และเยี่ยนจื่อเสาอยู่กับเอ้อร์เหมาด้วย อินหลิวเฟิงก็ไม่รู้สึกทุกข์เช่นนั้นแล้ว แต่เขาก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี ทว่าตอนนี้…‘พ่อคุณทูนหัวคงไม่ใช่ปีศาจน้อยหรอกนะ!’ อินหลิวเฟิงคิดในใจปีศาจน้อยก็สัมผัสได้แล้วว่าท่านลุงรองของเขาอยู่ที่ไหน เขาโบกมืออวบอ้วนของตนไปทางซ้ายมือ แต่กลับไม่ค่อยมั่นใจ“อ้ะเนะ?”
“ไม่มั่นใจหรือ” หรงอี้เลิกคิ้ว “เป็นเพราะกลิ่นจางเกินไปหรือ”เยี่ยนเสี่ยวเป่าคิดอยู่ครู่หนึ่ง “อ้ะเนะ?”“เพราะว่ากลิ่นอายสะเปะสะปะเกินไป มีกลิ่นแปลกๆ เต็มไปหมดทำให้เจ้าไขว้เขวใช่หรือไม่”“อ้ะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพยักหน้า ถึงแม้เขาไม่รู้ว่า ‘ไขว้เขว’ คืออะไร แ
