ต่เขาก็รู้สึกว่ากลิ่นอายของท่านลุงรองแปลกประหลาดจริงๆเยี่ยนเสี่ยวเป่าตัวน้อยใช้พลังความคิดเกินกำลังความสามารถของทารกวัยสี่เดือน เขารู้สึกสับสนและตาลายไปหมดหรงอี้จึงยกมือขึ้นลูบศีรษะของเด็กน้อย ฝ่ามือของเอายังแผ่ซ่านกลิ่นอายความอ่อนโยน “พอแล้ว ไม่ต้องคิดแล้ว พ่อเข้าใจแล้วล่ะ”“อ้ะเนะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่มึนงงก็หาวสองสามที ก่อนจะยื่นมือไปหาท่านพ่อของเขาเยี่ยนอวี๋ยังไม่รู้ว่าสองพ่อลูกนี้กำลังทำอะไร เด็กน้อยก็ไม่ต้องการให้นางอุ้มแล้ว และยังไม่รอให้นางปริปากห้าม ต้าซือมิ่งก็รับเด็กน้อยที่ยื่นลำตัวมาหาไว้ในอ้อมอกแล้ว “ไปกันเถิด ลองไปทางนี้ดู”“ประเดี๋ยวสิ…” อินหลิวเฟิงพลันพูดขึ้น “เชื่อได้หรือ”
อันที่จริงเยี่ยนอวี๋ก็มีคำถามเช่นนี้เหมือนกัน ทว่าเด็กน้อยที่กำลังจะหลับตาจู่ๆ ก็ลืมตาโพลง “อ้ะเนะ! อ้ะเนะเนะ!” เชื่อได้สิ! เมื่อครู่นี้ข้าหาท่านแม่เจอเชียวนะ!ประเด็นคือทิศทางที่เด็กน้อยชี้ไปยังมีเสียง ‘ปัง’ ดังขึ้น?
