แต่แล้ว ต้ำซือมิ่งที่ไม่คิดเช่นนั้น เขำก็กอดเด็กน้อยไว้แน่นกว่ำเดิม เพื่อมิให้เขำกระโดดออกไปกะทันหันทว่ำเยี่ยนเสี่ยวเป่ำไม่ได้กระโดดออกไป ถึงแม้เขำอยำกท ำเช่นนั้นมำก แต่เขำยังคงจับเสื้อผ้ำของท่ำนพ่อของเขำไว้แน่นกลำยเป็นเด็กน้อยที่เชื่อฟัง ถึงอย่ำงไรเขำก็เพิ่งถูก ‘สั่งสอน’ ไปต้ำซือมิ่งพลันรู้สึกภูมิใจ เด็กน้อยช่ำงเป็นเด็กดีและฉลำดจริงๆสมแล้วที่เป็นลูกของเขำและเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ เพียงแต่ว่ำ…“เนะ?”เยี่ยนเสี่ยวเป่ำที่เห็นแสงหม่นกลับพบว่ำถึงแม้รอบตัวมีกลิ่นอำยของท่ำนแม่ แต่เขำก็ไม่เห็นท่ำนแม่เลย ท ำให้เขำต้องเบิกตำมองเขม็งอีกครั้ง“ไม่ต้องดูแล้ว ท่ำนแม่ของเจ้ำไม่อยู่แถวนี้” หรงอี้ใช้สัมผัสส ำรวจบริเวณรอบที่ห่ำงออกไปร้อยลี้หมดแล้ว แต่เขำก็ไม่พบร่องรอยของมำรดำเด็กน้อย เขำจึงยืนยันได้เรื่องหนึ่งว่ำ สัมผัสของเขำถูกขัดขวำงไว้“อ้ะเนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำตะลึงงัน ท ำได้เพียงมองท่ำนพ่อของเขำถำมว่ำ เช่นนั้นจะท ำอย่ำงไรดี
ต้ำซือมิ่งที่ถูกถำมมิได้ตอบทันที สำยตำของเขำกวำดมองไปรอบทิศ ในเมื่อสัมผัสของเขำถูกปิดกั้นและต้องตรวจจับบริเวณรอบร้อยลี้ สำยตำของเขำย่อมใช้งำนได้ดีกว่ำกำรสัมผัสเพียงแต่ว่ำสำยตำที่เปล่งแสงสีม่วงประกำยเล็กน้อยของต้ำซือมิ่งเขำเห็นเพียง ‘เมฆสีด ำ’ คล้ำยเนื้องอกเกำะกลุ่มกันอยู่รอบๆ อีกทั้งบน ‘ตัว’ ของเนื้องอกเหล่ำนั้นยังมีแสงสีแดงเข้มจำงๆ และยังมีหมอกสีด ำไหลออกมำไม่ขำดสำยภำพอัปลักษณ์เช่นน
