ี้…ท ำให้ต้ำซือมิ่งขมวดคิ้วอย่ำงขยะแขยง แต่เขำก็จ ำเป็นต้องอดทนกับควำมไม่สบำยตำเพื่อส ำรวจต่อไป ทว่ำถึงอย่ำงไรเขำก็หำเยี่ยนอวี๋ไม่เจอเยี่ยนเสี่ยวเป่ำที่ถูกเมินอยู่พักใหญ่ เขำก็ตบแผ่นอกของท่ำนพ่อเบำๆอย่ำงร้อนใจ “อ้ะเนะ?” หำท่ำนแม่เจอหรือไม่“ไม่เจอ” ต้ำซือมิ่งลูบศีรษะโล้นน้อยๆของเขำ กล่ำวอย่ำงเสียใจว่ำ “ไม่เจอนำง”“อ้ะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำงงงันต้ำซือมิ่งกลับผุดควำมคิด “เสี่ยวเป่ำ พ่อสอนวิธีหำท่ำนแม่ให้เจ้ำดีหรือไม่”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำตำโตเป็นประกำย “อ้ะเนะเนะ!” ดีสิ!
ต้ำซือมิ่งพูดว่ำ “คิดถึงท่ำนแม่ของเจ้ำไว้”“อ้ะเนะเนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำไม่เข้ำใจ เช่นนี้ก็จะหำท่ำนแม่เจอแล้วหรือ“ใช่แล้ว”“เนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำที่ได้รับกำรยืนยัน เขำก็คิดถึงท่ำนแม่ทันทีคิดถึงประเภทที่คิดถึงมำก และยังจดจ่อกับกำรคิดถึงจนใบหน้ำตึงเครียดไปหมดอันที่จริงกระบวนกำรนี้ก็คือกำรให้เยี่ยนเสี่ยวเป่ำรวบรวม ‘พลังจิตใจ’ เพื่อสัมผัสท่ำนแม่ของเขำ เพียงแต่ว่ำกำรสัมผัสเช่นนี้เป็น ‘จิตใต้ส ำนึก’ ที่ต้ำซือมิ่งเป็นคนชี้น ำในขณะเดียวกันณ บริเวณหนึ่งที่อยู่ห่ำงจำกสองพ่อลูก“…กูไหน่ไน จะสู้อย่ำงไรดี” อินหลิวเฟิงจะร้องไห้อยู่แล้ว เพรำะว่ำเขำและเยี่ยนอวี๋ถูกปีศำจล้อมอยู่ข้ำงใน หำกต้ำซือมิ่งเห็นภำพนี้ได้เขำคงต้องมองอินหลิวเฟิงก่อนเป็นอันดับแรกแน่ๆ เพรำะอินหลิวเฟิงในบัดนี้ยืนอยู่ข้ำงหลังเยี่ยนอวี๋ และยังถูกปกป้องด้วยรังสีสีรุ้งอันศั
