ิวเฟิงชะงักงัน “แล้วเจ้ำยังยืนรอมันที่นี่?”“ใช่แล้ว”“…” อินหลิวเฟิงไม่รู้จะพูดอะไรดีแล้วเยี่ยนอวี๋กลับยกมือขึ้น น ำมือขำวเนียนดั่งหยกที่มีแสงสีม่วงจำงๆทำบลงบนแผ่นอกของอินหลิวเฟิง ฝ่ำยหลังสัมผัสถึงควำมอุ่นทะลุเข้ำไปในหัวใจของเขำทันที“จดจ่อ สัมผัส ตำมใจ” เยี่ยนอวี๋ก ำชับพลำงมองเขำ “ข้ำต้องกำรควำมช่วยเหลือจำกเจ้ำ”“…ได้” อินหลิวเฟิงหลับตำลง เขำสัมผัสถึงพลังสำยเลือดที่ถูกผนึกไว้เหล่ำนั้นอย่ำงชัดเจน เพรำะกำรกระท ำของคุณหนูใหญ่เยี่ยนมันจึงไหลออกมำจำกผนึกนั้นอย่ำงไม่ขำดสำยไฟค่อยๆ ลุกโชนรอบกำยอินหลิวเฟิง ไม่มีอุณหภูมิ แผ่วเบำรำวกับสำยลม แต่กลับส่องแสงเจิดจ้ำ ท ำให้ปีศำจฝีหนองที่อยู่รอบทิศถูกสำดส่องจนต้องถอยหนีตึง!ตึง!…
แรงเคลื่อนไหวอันรุนแรงเคลื่อนตัวเข้ำใกล้พวกเขำสองคน!ปีศำจฝีหนองก่อนหน้ำต่ำงหลบทำงให้ ไม่สิ! ควรจะบอกว่ำพวกมันรวมตัวกันอีกฝั่งหนึ่งอย่ำงรวดเร็ว ท้ำยที่สุดสิ่งที่ปรำกฏอยู่ต่อหน้ำพวกเขำสองคนคือปีศำจขนำดยักษ์ เป็นกำรรวมร่ำงของปีศำจฝีหนอง มันไม่มีศีรษะ ไม่มีล ำตัว และไม่มีใบหน้ำ มันเป็นเหมือนกำรรวมร่ำงของปีศำจอัปลักษณ์ เป็นกำรรวมตัวของเนื้อเน่ำ!เยี่ยนอวี๋เห็นดังนั้นก็ตะลึง และท ำให้นำงรีบเปิดผนึกให้อินหลิวเฟิงทันทีหวีด!เสียงหวีดร้องของวิหคทมิฬดังก้องก่อนจะระเบิดออกมำทันที!ตูมเสียงดังสนั่นกลบสรรพสิ่ง แสงเพลิงสว่ำงโชติช่วง!ปีศำจฝีหนองที่ไม่ทันรวมร่ำงกับปีศำจยักษ์ได้ก็ถูกวิหคทมิฬช ำร
