ต้ำซือมิ่งจำกไปด้วยควำมว่องไว เขำปรำกฏตัวที่ใต้น ้ำทันที กู้หยวนซูเห็นดังนั้นก็ชะงัก…“จิ๊ด!”จังหวะที่ต้ำซือมิ่งมำถึง เสียงร้อนรนของลูกหนูน้อยก็ดังขึ้นจำกช่องว่ำงเล็กๆในตำค่ำยกล “จิ๊ด! จิ๊ดๆๆ!”ที่แท้ขณะที่ตำค่ำยกลก ำลังจะปิดลงนั้น เจ้ำหนูน้อยตัวนี้ก็ติดอยู่ในร่องพอดี ช่องว่ำงตำค่ำยกลจึงยังไม่ปิดลงโดยสมบูรณ์ เพรำะลูกหนูน้อยติด ‘ทั้งเป็น’ อยู่ในนั้น“อ้ะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำตะโกนและชี้ไปที่ช่องว่ำง“ต้ำซือมิ่ง! ท่ำนมำแล้วหรือ เกิดเรื่องแล้วเจ้ำค่ะ…” เมื่อกู้หยวนซูตั้งสติได้นำงก็รีบรำยงำน ‘เรื่องที่เกิดขึ้น’ แก่เขำ ถึงอย่ำงไรนำงก็เป็นเพียงหนึ่งเดียวที่รอดออกมำได้ทว่ำต้ำซือมิ่งเหินผ่ำนตัวนำงไป เขำสอดนิ้วเข้ำไปในช่องว่ำงพยำยำมแยกมันออก!“จิ๊ดๆ!” ลูกหนูน้อยที่ติดอยู่ในนั้นอย่ำงทรมำนก็ร้องไม่หยุด คงจะก ำลังพูดว่ำ ‘ท่ำนมำเสียที ถ้ำไม่มำอีก ข้ำคงต้องตำยแน่ๆ‘
ถึงอย่ำงไรนี่ก็เป็นตำค่ำยกลที่เยี่ยนอวี๋เป็นผู้สร้ำงขึ้นสมัยที่นำงยังรุ่งโรจน์ หำกไม่มีพลังของนำง กำรเปิดประตูค่ำยกลก็เป็นเรื่องยำกประหนึ่งปีนขึ้นสวรรค์! แม้แต่หรงอี้เอง เขำก็มิอำจเปิดมันได้“ให้ตำยเถอะ!” นัยน์ตำต้ำซือมิ่งแปรเปลี่ยนเล็กน้อย ครั้นก ำลังจะเรียกกระบี่ไท่ชำง เยี่ยนเสี่ยวเป่ำก็ยื่นมือออกไปแยกช่องว่ำงนั้น“อ้ะเนะ! อ้ะเนะเนะ!” เปิดเร็วเข้ำสิ! เสี่ยวเป่ำจะไปหำท่ำนแม่!กู้หยวนซูที่ดูอยู่ข้ำงๆ กลับห้ำมปรำมขึ้นว่ำ “ต้ำซือมิ่ง อย่ำล ำบำก
