เลย ปรำชญ์มหำส ำนักเยี่ยนและคนอื่นๆ จำกไปแล้ว แม้ท่ำนจะเข้ำไปได้ก็ช่วยอะไรไม่ได้แล้ว”“จิ๊ด!” ลูกหนูน้อยโมโห พูดจำเหลวไหลจริงๆ!เยี่ยนเสี่ยวเป่ำก็โมโห เขำออกแรงแยกช่องแคบนั่นออกอย่ำงสุดก ำลัง! ช่องแคบนั่นกลับถูกเขำแยกออกได้ซะอย่ำงนั้นทันใดนั้นช่องแคบนั่นก็ส่งเสียง หึ่ง แม้จะมีช่องว่ำงเพิ่มขึ้นมำเพียงเล็กน้อย แต่ก็เพียงพอที่จะท ำให้ต้ำซือมิ่งรู้ว่ำช่องแคบนี้มิอำจใช้ก ำลังฝืนเปิดได้ เขำจึงยัดเด็กน้อยเข้ำไป“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำที่จู่ๆ ถูกยัดเข้ำไปงุนงงไปหมดทว่ำควำมจริงแล้ว ต้ำซือมิ่งท ำเช่นนี้ถูกแล้ว ช่องว่ำงเล็กๆ นั้นแยกออกเท่ำขนำดตัวของเด็กน้อย
“จิ๊ด!” ลูกหนูน้อยจึงได้รับกำรปลดปล่อย มันกระโดดเข้ำไปหำเยี่ยนเสี่ยวเป่ำทันทีต้ำซือมิ่งยัดเด็กน้อยเข้ำไปพลำงมุดเข้ำไปช่องแคบ“ต้ำซือมิ่ง!” กู้หยวนซูตะโกนเรียกอย่ำงร้อนรน “ต้ำซือมิ่ง ท่ำนเข้ำไปมิได้! ข้ำงในอันตรำย!”ทว่ำต้ำซือมิ่งจะไปสนใจนำงได้อย่ำงไร…ครั้นกู้หยวนซูคิดจะตำมเข้ำไปเพื่อห้ำมต้ำซือมิ่งไว้ แต่น่ำเสียดำยที่เมื่อนำงเพิ่งเข้ำใกล้ช่องแคบ มันก็ปิดดัง ปัง ใบหน้ำของนำงบูดเบี้ยวไปหมด“ซี๊ดด…” กู้หยวนซูเจ็บจนร้องซี๊ด ตำค่ำยกลที่ปิดลงอย่ำงแน่นหนำ ไม่มีช่องว่ำงอีก นำงไม่มีทำงเข้ำไปได้อีกแล้ว นำงโมโหจนได้แต่เดินถอยหลัง เอำเข้ำจริงนำงมิกล้ำโจมตีตำค่ำยกล ถึงแม้กลิ่นอำยของค่ำยกลแห่งนี้จะกลับเป็นปกติแล้ว นำงก็ไม่กล้ำ…กู้หยวนซูรู้ควำมแข็งแกร่งของค่ำยก
