ลนี้ดี! มิหน ำซ ้ำลมปรำณของนำงในยำมนี้ก็อ่อนแอมำกนัก กำรตำยของปีศำจระกำเก้ำเศียรท ำให้นำงบำดเจ็บไม่น้อยในขณะเดียวกัน สองพ่อลูกที่เข้ำไปในตำค่ำยกลแล้วก็เห็นจวินอั้นหยวนที่นอนสลบอยู่ “อ้ะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำจ ำเขำได้จึงส่งเสียงเรียกขึ้นมำ
“จิ๊ด?” ลูกหนูน้อยรู้สึกตะลึงกว่ำเขำ เพรำะถึงอย่ำงไรมันก็เป็นผู้เห็นเหตุกำรณ์ มันรู้ว่ำนอกจำกผู้ร้ำยกู้หยวนซูที่หนีไปได้ ทุกคนที่เหลือก็ถูกดูดเข้ำไปหมดแล้วหรงอี้จึงเดินเข้ำไปใกล้และปลุกจวินอั้นหยวน“แค่ก!”จวินอั้นอยวนฟื้นขึ้นมำพร้อมส ำลักอย่ำงหนัก เขำมีสีหน้ำแย่มำก และยังหอบหำยใจถี่ ทว่ำเมื่อเขำเห็นต้ำซือมิ่งก็รีบกล่ำวขึ้นว่ำ“ปรำชญ์มหำส ำนักเยี่ยนพวกเขำ… แค่ก! แค่ก…”“จิ๊ด!” ลูกหนูน้อยรีบชี้ไปที่ยอดของห้องโถงจวินอั้นหยวนที่ส ำลักเสร็จแล้วรีบพูดต่อว่ำ “พวกเขำถูกดูดเข้ำไปแล้ว ข้ำ แค่ก… ข้ำถูกปรำชญ์มหำส ำนักเยี่ยนผลักออกมำ แค่ก!พวกเขำ… ต้ำซือมิ่ง…”อันที่จริงมิต้องให้จวินอั้นหยวนและลูกหนูน้อยอธิบำยใดๆ สองพ่อลูกหรงอี้ก็สัมผัสถึงกลิ่นอำยของเยี่ยนอวี๋ที่หำยสำบสูญไปในรูบนยอดอำคำรนั่นได้เพียงแต่เสี่ยวเป่ำมองแล้วมองอีกก็ไม่เห็นท่ำนแม่ของเขำ เขำจึงกระวนกระวำยขึ้น “อ้ะเนะ!” ไปหำท่ำนแม่กัน!“อืม” ต้ำซือมิ่งที่ฟังเด็กน้อยรู้เรื่องก็ลุกยืนขึ้น
จวินอั้นหยวนกลับดึงรั้งพวกเขำไว้ พูดว่ำ “แค่ก! ต้ำซือมิ่งปรำชญ์มหำส ำนักเยี่ยนยังฝำกให้ข้ำมำบอกท่ำน”“ว่ำ?” หรงอี้เลิกคิ้ว เ
